Stoptober

Voor alle dingen die je ook “vrijwillig” zou kunnen doen, ligt tegenwoordig een compleet doortimmerd concept klaar. Zo ook voor het stoppen met roken dus. Gelukkig bevind ik mij in de luxepositie dat ik nooit gestart ben met roken, dus stoppen kan niet, hoogstens beginnen met…

Ook de motivatie om te sporten en daarmee een goed doel te ondersteunen is in vele varianten uitgewerkt. We kennen allemaal de Alpe d’HuZes, de dag waarop fietsers proberen zo vaak mogelijk de éénentwintig haarspeldbochten van deze berg te tackelen, met een maximum van zes keer voor de échte diehards. Alles uiteraard met de belangrijke strijd tegen kanker in het achterhoofd. Iedereen kent in z’n nabije omgeving wel iemand, die al “gepakt” is door deze ziekte. Flink roken helpt daarbij niet.

Voor het geval dat jullie denken dat ik zelf géén bijzondere fietstochten maak; heb vorige week nog met vijf andere maten de Elfstedentocht (225 km) gefietst, gewoon voor de lol, omdat het kan. Ook dit kan in georganiseerd verband. Niet eens voor een goed doel dus deze keer, maar jullie hoeven je géén te maken over m’n bijdrage aan goede doelen. Dat doe ik echter graag héél gericht, voor zover mogelijk. Toch moeten we zeker gelukkig blijven met organisaties als Alpe d’HuZes, die sinds zijn eerste editie in 2006 al ruim 130 miljoen heeft opgehaald voor het KWF. Mede hierdoor kunnen we ondertussen zeggen dat er al verschillende vormen van ongeneeslijke kanker niet meer direct dodelijk zijn.

Dat is iets anders bij ALS, een ernstige ziekte van het zenuwstelsel waarbij spieren in een hoog tempo dunner en minder krachtig worden. Hun confronterende abricampagnes laten zien dat dat heel rap kan gaan. Natuurlijk moet onderzoek naar deze ziekte gesteund worden. Hetgeen sinds de Amsterdam City Swim en in belangrijke mate na de wereldwijde rage van de Ice Bucket Challenge -ja, jullie hebben ongetwijfeld allemaal wel een bak koud water over jullie heen gekregen- ruim gefinancierd kan worden uit alle donaties, te weten ruim 100 miljoen. Vraag is of er niet ook andere wrede en vaak zeldzame ziektes meer middelen “verdienen”. Of beter nog preventie als dat mogelijk is. Dat is precies het gedeelte waaraan wij zelf invulling proberen te geven.

Het toverwoord voor goede doelen is momenteel “activatie”. Het gaat erom wie snel en effectief de meeste aandacht voor z’n werk kan genereren. Gewoon marketing dus. Liever zou ik zien dat de gulle gevers (en dat zijn we Nederland zeker, hoewel het langzaam terugloopt!) een bewuste keuze maken voor een aantal goede doelen, waarvan zij het belang groot achten. In plaats van alle “kostbare” campagnes (van Serious Request tot collectanten) zouden we ook kunnen denken aan een simpel invulformulier bij ieders belastingaangifte. Giften zijn immers nog steeds aftrekbaar indien zij meer dan 1% bedragen van het inkomen, tot maximaal 10% overigens. Naast het aankruisen van de goede doelen en het bedrag waarvoor men aan verschillende doelen wenst te doneren, kan direct ook aangegeven worden voor welke goede zaak men vrijwilligerswerk wil doen. Zelf in actie komen kan soms een groot verschil maken.

Zo kan iedereen z’n steentje bijdragen. Op deze manier kan de belastingdienst het voor de afwisseling niet alleen makkelijker, maar óók een keer leuker maken! Nu we weten dat de belastingdienst haar IT systemen toch steeds niet op orde blijkt te hebben, kunnen ze dit misschien direct meenemen in nieuwe opzet. Je zou het “activatie” in optima forma kunnen noemen. Ambieer overigens géén politieke carrière -mochten jullie dat nu denken- hoewel je handen bijna beginnen te jeuken bij deze trage kabinetsformatie met een kabinet in spé, die als speerpunten heeft “meer asfalt en beter openbaar vervoer”. Moet ik hier nog meer over zeggen?

Tenslotte nog even over “het beginnen met roken”. Dat is iets wat hier thuis met drie pubers zeker onderwerp van gesprek is. Met allerlei trucs doen we verwoede pogingen om onze kinderen van het roken af te houden (drank is al beetje opgegeven). Bij m’n oudste dochter lijkt de belofte van het financieren van het behalen van het rijbewijs vruchten af te werpen. Hebben niet één keer een sigaret in haar buurt gesignaleerd. Zij is nu precies zestien en een half, dus dan mag je tegenwoordig beginnen met het nemen van rijlessen (examen kan je doen vanaf de dag dat je zeventien bent). Die lessen gaan deze maand van start. Vinden het nog best spannende gedachte dat ons “kleine” meisje straks achter het stuur van een auto kruipt. Sinds deze zomer weten we ook weer hoe je met een auto behoorlijk onverwacht flink kunt botsen. Na kop-staart kettingbotsing met zes auto’s was die van ons uiteindelijk total loss. Niet zozeer vanwege de blikschade (konden ze zeker mooi repareren), maar juist vanwege al het technische vernuft (lees: drieëntwintig computers in onze auto), dat er tegenwoordig inzit om “zelfrijdend” en nog veiliger over de wegen te gaan. Ga dat allemaal maar eens repareren zonder één software foutje…

Het rijbewijs is wel mooi vooruitzicht voor m’n dochter. Weet nog dat het behalen ervan -op m’n achttiende- destijds het ultieme gevoel van vrijheid gaf. Zeg maar: de dag, waarop je jezelf volwassen ging voelen. Daar kan geen enkel ander school of zwemdiploma tegenop. Zover is het nog niet. Dus mochten jullie haar deze maand -nog totaal onervaren- ergens rond zien rijden, dan zou ik adviseren: Stop toch voor de zekerheid maar even.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *