De onzichtbare vijand

“We zijn in oorlog. Met een onzichtbare vijand.” zei de Franse president Macron een week geleden tijdens z’n toespraak tot het Franse volk. Laat ik ‘toevallig’ vorig weekend nog op de ski’s hebben gestaan op de Franse skipistes. Het was héél surrealistisch. Door de mensen bij de lift, skiverhuur of in het restaurant werd ik glazig aangekeken als ik ‘het woord’ noemde. Je zag ze denken ‘we staan hier toch lekker met z’n allen in de sneeuw met zon op onze gezichten’… Van ontkenning – in ieder geval bij mij op dat moment – tot acceptatie kan snel gaan binnen een week.

Zoals ze wel eens zeggen dat ons land 17 miljoen bondscoaches heeft, die het allemaal beter weten (da’s nu na uitstel van het EK voetbal trouwens even niet nodig), lijken we nu 17 miljoen virologen te hebben, die het ook allemaal beter weten. Hoe dit gaat aflopen, ga ik niet voorspellen. Ik ben immers zeker géén viroloog, maar gewoon één van die 17 miljoen mensen, waarmee we het samen moeten doen. Dat laatste lijkt wel een behoorlijk ‘sociaal experiment’.

Zo probeert men overal controle te houden over het hamsteren. Bij onze lokale supermarkt staan inderdaad nog géén rijen en houdt iedereen zoveel mogelijk afstand. Het schap met pleepapier is overigens ook hier helemaal leeg, maar premier Rutte betoogde laatst gelukkig nog “dat we allemaal nog zeker tien jaar kunnen poepen”. Poeh, da’s een pak van m’n hart. Daarvoor zal je overigens over voldoende eten moeten kunnen beschikken. Dat lijkt mij belangrijker dan je kont met papier kunnen afvegen. Wat is er mis met een ouderwets nat washandje? Ik vond persoonlijk Rutte’s toespraak overigens duidelijk en eerlijk. Hij pretendeerde niet de waarheid in pacht te hebben. Hij laat ons hard nadenken over de betekenis van ‘groepsimmuniteit’; er is ondertussen flinke twijfel ontstaan over de haalbaarheid ervan. Het is overigens nu al mijn tip voor het woord van het jaar. Zelf was ik iets minder onder de indruk van de speech van onze koning, maar ik geloof dat deze juist wél bij oudere mensen aansloeg. Zij kunnen het wellicht ook beter in historisch perspectief beoordelen.

Nu de zon schijnt, wordt het ondertussen steeds moeilijker om iedereen ‘thuis’ te houden. Kreeg gister een noodmelding binnen op mijn telefoon met instructie van de Rijksoverheid: “houd 1,5 meter afstand!” Zag een bericht van Vereniging Natuurmonumenten, die mensen oproept om vooral niet naar de Natuurgebieden te gaan. Deze worden overspoeld met duizenden bezoekers. Hoorde overigens wel dat zonneschijn een cruciaal element kan zijn in bestrijding van onze onzichtbare vijand, die niet hittebestendig schijnt te zijn en doodgaat bij een temperatuur van 26 tot 27 graden. Heb dus toch met gepaste afstand tot een paar fietsmaten een klein rondje gefietst. En ik drink dus veel hete dranken. Zou een ‘heiße Choco mit Rum’ in deze tijd dan toch goed zijn? Een kopje thee is natuurlijk ook lekker.

Winston Churchill zei het destijds al “never waste a good crisis”. In deze uitdagende tijden moet je je afvragen waarom dit ons overkomt. De antwoorden daarop kunnen wel eens liggen buiten onze comfortzone. Ik spreek voor mijzelf als ik zeg dat er een beetje moed nodig is om van de gebaande paden af te wijken. De laatste dagen heb ik wel gemerkt dat het heel goed mogelijk is om op afstand met elkaar zakelijke besprekingen te voeren. Tot voor kort had ik nog nooit gehoord van Microsoft Teams, Zoom.us en dergelijke, maar nu zie ik hoe eenvoudig dat is. Met Jitsi Meet kon zelfs m’n wekelijkse Essentrics lesje (denk aan een work-out met beetje rekken en strekken) doorgaan alsof we bij elkaar stonden. De zakelijke reiziger zal in de toekomst écht wel gaan nadenken over het nut van een verplaatsing (per auto of vliegtuig) ten opzichte van relaxt en bovenal efficiënt achter z’n bureau aan een meeting deel te nemen. Ik schreef al eerder over mijn bedenkingen bij onze ‘nationale’ luchtvaartmaatschappij, maar daarvoor is de toekomst niet rooskleurig. Ongetwijfeld wordt de KLM met staatssteun overeind geholpen.

Ook voor business waar ik zelf direct bij betrokken ben – een kleine restaurantketen met tien zaken – heeft dit alles enorme impact netals voor alle andere bedrijven en horeca in het bijzonder. De deuren moesten afgelopen zondag simpelweg om 18.00 uur dicht. Een paar vroege gasten (dagelijks gaan de Spaghetteria’s om 17 uur open) moesten hun heerlijke pasta rap naar binnen schuiven. Ondertussen is het mogelijk om de arrabbiata en tiramisu thuis te laten bezorgen via UberEats, maar dat is een druppel op de gloeiende plaat. Voorlopig is het even ‘overleven’… En beleggers, zoals ook ik, blijven natuurlijk niet gespaard. De beurzen lijken op dit moment wel een ‘thuiscasino’ met grote uitslagen op en neer (vooral het laatste). Ik blijf me vasthouden aan Warren Buffett’s woorden: “be fearful when others are greedy and greedy when others are fearful”… En ik beloof bij deze dat ik ‘m hier niet meer zal herhalen.

Angst is er op dit moment bij (bijna) iedereen. Dagelijks nu meer dan 40 doden. Wist u dat in Nederland op een normale doorsnee dag gemiddeld zo’n 420 mensen overlijden? Het is altijd goed om cijfers in perspectief te blijven zien. Zo is er ook in deze tijd veel nepnieuws, vooral online en via sociale media. Zou er ook een manier zijn om je daar tegen te vaccineren?

We leren dat niet alles maakbaar is. Epidemieën en pandemieën hebben er in het verleden voor gezorgd dat samenlevingen en sociale verhoudingen veranderden. Ze hadden effect op onze relatie met de omgeving en de natuur en beïnvloedden de wijze waarop we ons werk doen. Gelukkig zorgt het juist ook voor een grote saamhorigheid. Wij met z’n allen tegen de onzichtbare vijand. En die zullen we uiteindelijk verslaan, dat durf ik wel te voorspellen.

Nog even volhouden, sterkte in deze bizarre tijden!

2 thoughts on “De onzichtbare vijand”

  1. Enige remedie is altijd positief blijven! Over een aantal weken zullen we in Nederland de piek krijgen en zal een echte crisissfeer ontstaan en worden de talloze grappige filmpjes over Corona minder gepast. Ook dan geldt dat humor, saamhorigheid en positivisme ons tot steun kunnen zijn . Brace for impact, hope (is not a strategy) for the best and prepare for the worst….

  2. Hear hear. Hoe meer stuurlui des te vager de koers. De hypercomplexe realiteit waarin we leven vraagt om wetenschappers met visie. Niet om opinieleiders die ‘weleens een boek hebben gelezen’.

    Heb vertrouwen in mijn collega-wetenschappers. Volg de aanwijzingen op. Focus je op datgene wat binnen je invloedssfeer ligt. En blijf positief.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.