What time is it?

Toen ik in september 2016 ‘Back to school‘ ging had ik niet kunnen bevroeden dat dit zou leiden tot een carrière als blogger. Ik wil het overigens niet groter maken dan het is. Ik beleef er gewoon ontzettend veel plezier aan om een beetje te schrijven over wat ik doe en vind. Krijg vaak te horen “je schrijft wel leuk” of “allemaal zo herkenbaar”, maar ook “wat een lange verhalen” of “onnavolgbaar waar je naartoe wilt”… Heb er zelfs eens een professioneel schrijfster naar laten kijken, die ook niks anders kon concluderen als “behoorlijk van de hak op de tak”, maar da’s blijkbaar jouw schrijfstijl. Niks aan veranderen adviseerde zij.

Vandaag dus m’n vijftigste blog. Ik zou zeggen: onthoud dat getal! Voor degene die ze niet allemaal heeft gezien of gelezen (kan eigenlijk niet), volgt een kleine bloemlezing. Heb ondertussen een lezersschare van zo’n 250 tot 300, waarop ik best trots ben. Net als m’n kinderen hun instavolgers in de gaten houden, kan ik ook zien hoeveel mensen (niet precies ‘wie’ overigens; hier géén Facebook praktijken!) lezen en in welk land ze zich bevinden. Volgens mij is het vaak vakantievermaak als ik de tropische landen zie, waar m’n lezers zitten. Ik zie iemand voor me, die liggend in een hangmat, slurpend aan een mojito gniffelend m’n blog leest.

Hoewel ik altijd wel snel weet waarover ik het wil hebben, duurt het toch altijd even voordat het goed en wel op papier staat. Ik zit hiermee ondertussen helemaal in mijn ‘Comfortzone‘. Met die blog raakte ik blijkbaar veel mensen bleek uit de reakties. Ben niet de enige met het ‘midlife-ben op zoek naar iets anders-gevoel’. Misschien heeft het iets te maken met leeftijd? Zie inderdaad steeds vaker om mij heen dat leeftijdsgenoten de schroom van zich afwerpen en voor een totaal andere richting kiezen. Helaas zoekt men dit ‘andere’ ook af en toe in relaties. De vele scheidingen bewijzen dat de cijfers kloppen. Dat kan natuurlijk een ‘Kantelmomentje‘ zijn, of toch een typisch gevalletje van ‘Dwaling‘…

Dat ik na een jaar alweer stopte met m’n studie Rechten in een diepgaand moment van ‘Reflectie‘ was voor sommigen een grote teleurstelling. De droom, die zij met mij beleefden, spatte uiteen. Ik noemde het al ‘Zelfoverschatting‘ en inderdaad kon ik de druk van het presteren niet meer aan. En dan bedoel ik vooral het schoolse systeem en de intensieve studiemethodieken van tegenwoordig.

Toevallig kwamen er in die periode (zomer 2017) twee kerels op mijn pad, die al jaren op zeer succesvolle wijze enkele pasta restaurantjes runden. Ik durfde er zelfs in mijn blog ‘Schaamteloos‘ reclame voor te maken. Tot op de dag van vandaag heeft géén enkele haar op m’n hoofd – daar heb ik er gelukkig nog steeds genoeg van, ondanks diezelfde leeftijd – spijt van de beslissing om met deze ‘Spaghetteria-boys’ in zee te gaan. Wat ik tijdens m’n jaartje studie merkte, is dat het omgaan met (veel) jonge mensen jezelf ook jong houdt, en belangrijker misschien nog ook de connectie met m’n kinderen heeft versterkt. Hoewel de uitdaging om een drietal pubermeiden klaar te stomen voor de volgende (zelfstandige) fase er niet eenvoudiger op is geworden. In dat licht bezien helpt de mediationopleiding (‘Back to school again‘), die ik eind 2018 heb gevolgd en de daarbij opgedane vaardigheden wellicht meer. Ondertussen maak ik als buurtbemiddelaar in m’n eigen gemeente de eerste vlieguren. Daar leer ik al het nodige van. Zo kan ik ‘t thuis ook een beetje in goede banen leiden.

Verder is mijn fascinatie voor documentaires, met name die gebaseerd zijn op ‘True Crime’ ook niet verdwenen. ‘As we speak’ zit ik middenin de nieuwe 8-delige Netflix documentaire ‘The Disappearance of Madeleine McCann‘. Ik blijf nog steeds die ouders verdacht vinden. Niks zo onwaarschijnlijk als de ‘Werkelijkheid‘. Noem het gerust ‘Beroepsdeformatie‘…

Ook is er mijn besmetting met het ‘Virus‘ dat sport heet… Kijk zeker ook eens naar de documentaire ‘Drive to survive‘. Sorry weer op Netflix; je zou bijna denken dat ik er een belang in heb, maar dat is niet zo. Denk overigens nog steeds wat van beleggen te weten, of is het alleen maar ‘Kuddegedrag‘? Genoemde documentaire vertelt je over het leven achter de schermen in de Formule 1 en gelukkig niet alleen maar over Max Verstappen, die behoorlijk ‘Roekeloos‘ z’n rondjes rijdt. En in dit ongelooflijke Ajax-jaar zie ik terug hoe je moet ‘Excelleren‘…

Verder zal ik moeten bewijzen dat al mijn eigen sportieve inspanningen géén ‘Fabeltjes‘ blijken te zijn. De eeuwige strijd tegen het ouder worden en de daarbij behorende groei in omvang en gewicht. Dat wil ik niet. Hopelijk blijf ik fietsverslaafd, en daardoor enigszins fit. Er staat voor deze zomer in ieder geval weer een mooie fietstocht naar Hamburg gepland. ‘Parijs was toch niet zo ver‘…

M’n fans kunnen dus gerust zijn, ook als vijftiger (binnenkort!) blijf ik bloggen. Er komt een nieuwe fase aan met uitwonende en wellicht studerende kinderen, die wel of niet zullen aantonen dat wij als ouders de twintig daarvoor liggende jaren in staat zijn geweest om onze kinderen goed ‘voor te leven’. Als opvoeden zo makkelijk zou zijn, dan had ik wel dat woord gebruikt. ‘Wat van ver komt…‘ is lekker…

Ook zullen we hier in huis – als we straks met z’n tweeën zijn – gaan zien hoe  ‘de Tovenaar en de Profeet’ verder samen hun leven invulling geven. Wie zegt er: ‘Ho ho ho‘? We hebben ieder geval nog grootse plannen voor de toekomst; alles ‘Puur Natuurnatuurlijk. Wat de toekomst gaat bieden, blijft altijd spannend. Spaar géén geld, maar spaar mooie momenten…

Een ding staat snel te gebeuren. Ben geboren in het jaar 1969, net voordat Neil Armstrong als eerste mens een stap op de maan zette. Hij sprak toen hij vanuit de maanladder van de Apollo 11 afdaalde de volgende legendarische woorden:  “That’s one small step for man, one giant leap for mankind”. Voor zo meteen geldt: ‘What time is it? It’s Partytime!’

 

Zwanen

Het Zwanenmeer is misschien wel het beroemdste ballet ter wereld. Het is al 137 jaar oud en nog steeds raken liefhebbers betoverd hierdoor. Hetzelfde liedje lijkt een beetje te gelden voor onze Blauwe Zwaan, de Koninklijke Luchtvaartmaatschappij… We weten allemaal dat de KLM in 2004 haar zelfstandigheid verloor door samen te gaan met Air France. In de jaren ervoor was de KLM overigens bijna nooit in staat gebleken om een (flinke) winst te maken. Uit studies (IATA) is gebleken dat luchtvaartmaatschappijen in z’n algemeen structureel hogere kosten dan inkomsten hebben.

Het is dan ook altijd al zo geweest dat overheden bijspringen om deze maatschappijen in leven te houden; vanzelfsprekend met als argument dat dit voor de economie van cruciaal belang is.

Nu dat is ook precies het argument dat minister Wopke Hoekstra gebruikte toen hij bijna in het geheim – slechts een Kamerlid van elke fractie had hier van tevoren iets over in ‘t oor gefluisterd gekregen – in totaal bijna 750 miljoen (inclusief transactiekosten en nog een dikke fee van €1,1 miljoen aan de ABN Amro bank) spendeerde aan het kopen van wat meer KLM-aandeeltjes (om belang net als de Franse Staat op 14% te krijgen). De gemiddelde aankoopprijs voor deze aandelen bedroeg circa €12,50 terwijl het ondertussen ‘koerst’ op niveaus rond €10,50 – 10,60 (al zo’n 15% lager dus). Het belang dat de Nederlandse staat heeft, zal financieel waarschijnlijk sowieso weinig opleveren. Kortom: gaat ons als burgers nog meer kosten.

Als belegging is Air France – KLM niet een interessant bedrijf. Ook als ze commercieel goed bezig zijn dan door meer passagiers in hun vliegtuigen te jagen, dan nog wordt dit meestal teniet gedaan door stakingen (daar zijn die Fransen goed in) of hogere kerosinekosten. Zo ook was dit in het laatste kwartaal (van 2018) het geval, flink verlieslatend dus. Dividend heeft het bedrijf overigens al jaren niet uitgekeerd.

Vliegen is in de loop der tijd een commodity geworden. Hoe kan het dat je treinkaartje naar het vliegveld soms duurder is dan je vliegticket? Er zijn maar weinig zaken de afgelopen 30 jaar zo veel goedkoper geworden; men heeft berekend dat prijzen voor vliegen nu 50% lager zijn. Dat komt niet alleen door de toegenomen concurrentie, maar ook omdat overheden vliegmaatschappijen enorm subsidiëren door bijvoorbeeld géén accijns op brandstof te heffen. Er ligt in Nederland overigens nu wel een wetsvoorstel om vanaf 2021 een vliegtaks te heffen. Ook zit er trouwens géén BTW op vliegtickets. Vliegen zou eigenlijk verschrikkelijk veel duurder moeten zijn.

De ‘tegenstrijdige’ gevolgen van deze lage prijzen, zijn dat mensen steeds meer zijn gaan vliegen. Hierdoor worden de marges van vliegmaatschappijen groter, waardoor ze weer goedkopere tickets kunnen aanbieden, waardoor mensen weer meer gaan vliegen. Een vicieuze cirkel. Géén poreuze in dit geval.

De prijs is dan ook de belangrijkste factor voor het boeken van een vlucht. Vooral jonge mensen vliegen veel en ondanks dat deze groep steeds meer bewust is van klimaat, denken ze niet echt veel na over de impact van hun goedkope vliegreisjes. Logisch dus, dat luchtvaartmaatschappijen de prijs van hun tickets het liefst zo laag mogelijk houden. Daar gaan alle nobele klimaatdoelstellingen. Ik schreef al eerder over alle gevolgen van onze (plezier-) vluchtjes. Niks Puur Natuur, zoals ik eerder schreef.

Waarom dan deze ‘sublieme meesterzet’ van onze minister? Althans zo zien de politici het zelf… Diezelfde lieden willen controle krijgen. Nou dat lijkt me al lastig met slechts 14% aandelen bezit (net als de Franse Staat). Dit zorgt meer waarschijnlijk voor impasses binnen het aandeelhouderschap. Zelf spreken ze over invloed, zoals bijvoorbeeld het ervoor zorgen dat Elbers kon aanblijven als directeur van de KLM. Ondertussen is de grote baas van het Franse moederconcern (de Canadees Smith) juist wel benoemd tot commissaris bij de KLM. Een pyrrusoverwinning dus. In plaats van controle en/of invloed nastreven met een aandelenbelang, kan de Nederlandse Staat beter zoeken naar een manier waarop zij positieve impact kan hebben op het verminderen (of compenseren) van de negatieve effecten van vliegen op ons milieu.

Het is ook nog eens best verwonderlijk dat juist een VVD-kabinet zich verlaagt tot zo’n ingrijpende staatsinterventie. Die partij heeft toch ongeveer de vrije marktwerking tot het hoogste goed verheven. Zouden we dan ook post, energiemarkt, ziekenhuizen en thuiszorg weer met wat financiële overheidssteun moeten gaan reguleren? De NS ‘hoor’ je nu roepen dat ze ook wel wat meer muntjes van de staat willen krijgen. Het maakt het met de provinciale staten verkiezingen in aantocht allemaal niet makkelijker om een geschikte politieke partij te vinden om een stem aan te verlenen. Ik beginsel ben ik namelijk liberaal denkend. Ik vind dat we als mens een beetje voor elkaar moeten zorgen, maar bovendien ook vrij moeten zijn om iets moois en leuks van ons leven te maken. Het is echter op het moment niet zo makkelijk om daarbij de juiste partij te vinden. De VVD heeft het liberalisme – waaronder ‘gelijke kansen’ – al lang verworpen en is verworden tot een partij van geldgraaiende materialisten. In de politieke-integriteits-index staan ze dan ook fier bovenaan als grootste ‘boeven’. Dit heeft wel geleid tot de volgende geestige website: “isereenvvderopgestapt.nl”  Dat leest overigens als een slecht jongensboek; (buitenechtelijke) relaties, een pornohacker en natuurlijk een ‘Halbe Zijlstra’tje’.

Zo is er trouwens ook een website die bijhoudt hoeveel dagen Ajax al niet aan kop van de Eredivisie competitie heeft gestaan, maar het adres van die website ben ik ‘toevallig’ na 1.045 dagen even vergeten. Dat begrijpen jullie wel!

De PVV van Wilders en Baudet’s Forum voor Democratie bieden al helemaal géén alternatief. De PVV is een ‘one issue, one man partij’, terwijl Baudet een ijdeltuit is met behoorlijk racistisch gedachtengoed. De partijen aan de linkerkant van het spectrum hebben op dit moment ook niet de meest verfrissende lieden aan het front staan. Of D66 met Rob Jetten beter af is dan met Alexander Pechtold betwijfel ik. Kan me overigens best vinden in aantal standpunten van deze partij, maar lang halsstarrig blijven vasthouden aan een gekozen burgemeester en een bindend referendum helpt niet. De PvdA, SP en GroenLinks zouden misschien door een samenwerking nog ergens toe in staat kunnen zijn, maar daar lijken ze voorlopig nog niet aan toe te zijn. Blijft het CDA over, maar waar staan die nu eigenlijk voor, wel of geen kinderpardon, wel of geen klimaatakkoord? Ik weet het niet meer… 50plus ben ik gelukkig ook nog niet. Misschien dat ik dan toch voor een lokale uitweg moet kiezen. De provinciale kieswijzer heeft me daarbij geholpen; ik stem wel op U26gemeenten deze keer, lekker ‘provinciaal lokaal’ en wat meer groen in de omgeving.

Over zwanen gesproken… Ik voorzie dat de VVD als grootste partij met Rutte in de hoofdrol een langzaam stervende zwaan is.  Vraag is wel: ‘Welke Zwarte Zwaan komt er dan voorbij?’

 

 

 

De komeet

Een komeet is niet alleen een hemellichaam met een staart, maar ook iets om alles wat met ongelooflijke snelheid ons leven ‘binnenkomt’ te omschrijven.

Zo las ik recent over de komeetachtige ontwikkeling van de jonge voetballer Matthijs de Ligt. Dit 19-jarige talent – Neerlands hoop in bange voetbaldagen – geboren in het rustieke Leiderdorp, waar ik zelf ook een belangrijk deel van mijn jeugd – de middelbare schooltijd- onbezorgd heb doorgemaakt, brengt dit jaar veel moois voor de voetballiefhebber. In het bijzonder natuurlijk voor alle Ajax-fans. Zo lijkt de naamswijziging van de Arena, die sinds dit seizoen eindelijk de naam draagt van de in maart 2016 overleden voetballegende, samen te gaan met de wederopstanding van het Nederlandse voetbal als je dit mag afmeten naar de prestaties in de Europese competities. Niet lang geleden schreef ik nog over de malheur op de velden.

Recent was ik zelf in deze Johan Cruyff Arena getuige van een wel heel makkelijk cadeau gekregen overwinning op Feyenoord. Naar aanleiding daarvan wil ik direct pleiten voor een nieuwe spelregel. De snelle rode kaart (na 5 minuten) voor een totaal zinloze overtreding – speelde zich ergens aan de zijlijn af, ver van waar ik zat, kon niet eens zien wat er gebeurde – van de Feyenoorder St. Juste verpestte met z’n onbesuisde actie het plezier van alle mensen die erg uitkeken naar deze enige echte klassieker, die het Nederlandse voetbal rijk is.

Zou dan ook direct willen voorstellen om bijvoorbeeld analoog aan de hockeyregels de mogelijkheid te creëren voor een scheidsrechter om een speler voor een bepaalde tijd (bijvoorbeeld 15 tot 30 minuten) uit het veld te sturen, zodat er nog steeds gedeeltelijk een echte wedstrijd overblijft na een rode kaart. Uiteraard dient de speler wel geschorst te worden voor de komende wedstrijden. De verlosser Johan was niet alleen befaamd om z’n taalgebruik, maar had ook invloed. Hij had zo’n wijziging in regels snel gedaan kunnen krijgen. Zo was hij er in 2005 bijna persoonlijk verantwoordelijk voor dat de belasting op schenkingen (tot dat moment 8%) geheel is vervallen. Dit heeft enorme impact gehad op de vrijgevigheid van mensen. En dat hebben we allemaal aan Johan te danken

Nu wil het geval dat mij afgelopen week de eer toeviel om als jurylid van de Ignite Award een tweetal mooie prijzen (lees: schenkingen) te mogen toekennen. Deze Ignite Award werd voor de vierde keer perfect georganiseerd door het Anton Jurgens Fonds. Wat maakt deze Award zo bijzonder? Het gaat letterlijk om het laten ‘ontvlammen’ van sociaal ondernemerschap. Sociale ondernemers bedenken namelijk vaak hele innovatieve oplossingen voor maatschappelijke problemen. De energie waarmee zij aan de slag gaan om hier iets aan te doen is echt ‘aanstekelijk’.

Om nog maar even in de sfeer van verbranding te blijven. Ben zelf zijdelings betrokken bij een eerdere deelnemer aan de Ignite Award – overigens geen winnaar destijds – te weten de onderneming, Fair Coffins, die ecologisch uitvaartkisten (ja, doodgewone doodskisten dus) vervaardigd van hoogwaardig karton zonder gebruik van spaanplaat, allerlei verontreinigende lijmen en niet afbreekbare schroeven. De assemblage (zeg maar het vouwwerk) van deze compleet recyclebare kist wordt gedaan in een sociale werkplaats door mensen met een zekere afstand tot de arbeidsmarkt. Zo’n lichtgewicht, maar ook absoluut sterke kist, is ook arbo-technisch nog eens zeer verantwoord. Zo innovatief kan een ‘social enterprise’ zijn. Dit moeten jullie deze keer niet als schaamteloze reclame zien, maar als waardering van mijn kant voor deze ondernemer. Koen, ga zo door! Netals alle andere sociale ondernemers, die met allerlei bijzondere initiatieven bezig zijn. Zij kunnen uw (belastingvrije) steun goed gebruiken.

Waar ik ongevraagd wel weer een beetje promotie voor wil maken, is de tweede serie van de documentaire ‘Making a Murderer’. Het waargebeurde verhaal heb ik hier al eens beschreven, maar het mysterie blijft. Mijn fascinatie voor dit soort onopgeloste zaken heb ik al eens eerder opgebiecht. Het gaat mij daarbij niet sec om de waarheidsvinding, maar juist om de onschuldpresumptie. Daar is m’n lijfspreuk weer: “Niks zo onwaarschijnlijk als de werkelijkheid.”

In deze zaak speelt er van alles. De betrouwbaarheid van bekentenissen (in hoge mate die van Brendan natuurlijk), getuigenverklaringen en op de achtergrond een miljoenenclaim van 36 miljoen dollar, die Steven Avery nog tegoed heeft van z’n vorige 18 jaar, die hij reeds onschuldig in de gevangenis heeft gezeten. Met zijn huidige levenslange gevangenisstraf is hij ook alweer 11 jaar onderweg.

Het is ook de alledaagse setting van Manitowoc County in Wisconsin (een relatief onbekende staat, waar ik zelf ooit ‘ns geweest ben) waar hele gewone mensen iets heel vreemds en macabers meemaken. Denk hierbij zeker ook aan de nabestaanden van het slachtoffer. Er loopt ergens namelijk wel een vreselijk gewelddadige moordenaar rond, maar ik denk niet dat het Steven Avery is. Natuurlijk realiseer ik mij dat het hier gaat om een commerciële Netflix documentaire, waarvan de makers proberen de kijkers aan het denken te zetten door op een hele spannend gefilmde en gemonteerde manier het verhaal te vertellen. De in deze tweede serie zeer prominent gepresenteerde nieuwe advocaat van de beklaagde Steven Avery, Kathleen Zellner, is overigens zeer gedreven om de waarheid boven tafel te krijgen en Avery als onschuldige uit het gevang. Dat heeft ze al menig keer voor elkaar gekregen bij andere (onterecht) veroordeelden. Haar treft niet voor niets wereldfaam.

Nu mijn beoogde nieuwe carrière als strafpleiter al vroeg in de kiem gesmoord is – overigens was dat wel het begin voor mij als blogger – moet ik mijn portie speurwerk halen uit het ‘meekijken’ in openbare dossiers, zoals deze. Boeiend is het om te zien hoe Zellner in deze fase na de veroordeling alsnog alles op alles zet om Avery vrij te krijgen. In de kleinste details zoekt zij de oplossing voor het mysterie, hoe Teresa Halbach precies om het leven is gekomen. Voor sommigen zal dit heel saai zijn, maar ik had géén enkele moeite met deze tien uur durende binge watch sessie. Het regende toch afgelopen weekend en van een paar uurtjes minder slaap is nog nooit iemand heengegaan. En ik moet zeggen dat ik na al die uren wel een grote ‘fan’ van haar ben geworden. Volg Zellner nu ook op Twitter. Zo krijg ik m’n dagelijkse portie. Dat dit een ‘old school’ medium is, realiseer ik me. Geen ènkel kind zit nog op Twitter. Maar dat geldt bijna ook al voor Facebook onder jongeren. De grote uittocht daarvan is begonnen. Dat ik daar nooit op heb gezeten, hoef ik mij niet meer voor te schamen.

Ondertussen probeer ik zelf als een komeet de ‘mediationladder’ te bestijgen. Dat is nog een hele uitdaging. Het valt me bij alle rollenspelen – met acteurs soms, dat is het leukste – nog steeds moeilijk om de goede balans te vinden tussen het houden van de regie en het geven van ruimte in de mediation. Misschien ben ik ook hier wel teveel gericht op de waarheid of de oplossing. Dat zal ik moeten leren loslaten.

Hoop daarmee binnenkort voor het eerst écht mee aan de slag te kunnen gaan. Na nog enkele trainingen start ik als vrijwillige buurtbemiddelaar hier in de gemeente. In bijna net zo’n alledaagse omgeving als die van ‘Making a Murderer’ zal ik ongetwijfeld ook de meest vreemde zaken tegen het lijf lopen. Heb heel veel zin om snel wat vlieguren te gaan maken. Niet als een komeet, maar gewoon behoedzaam vliegend. Het zal zeker de nodige bijzondere verhalen opleveren.