Ontmurwen

Soms ben je murw. Je bent zacht gemaakt. Je hebt gestreden. Je bent het vechten moe. Je valt soms letterlijk stil. En dat gebeurde mij bij het schrijven van m’n blogs. Blijkbaar kostte het telkens praten over onze ‘onzichtbare vijand‘ mij zoveel energie, dat ik even niet meer de pen goed op het papier kreeg.

Nu is het ook zo dat wat zacht en week is, zich weer opent. Je laat het binnenste van jezelf zien. Na de overgave komt de acceptatie. Dat het niet anders is. Als je voorbij het proces bent van murw geraken, dan kan je ontmurwen. Voor mij is dit het woord voor deze tijd. De afgelopen periode heeft ons als mens weer zachter gemaakt. We waren even prikkelarm. We moeten hartstikke blij zijn met wat we allemaal hebben.

Maar wat nu? De energie vloeit langzaam terug bij iedereen. Bijna direct gaan we weer over tot de orde van de dag. Zo staat de stikstofproblematiek weer hoog op de agenda. De discussie over het gebruik van biomassa laait weer op. Toch bijzonder om te zien hoe geleerden al jaren zo kunnen verschillen in hun mening over energiewinning. De klimaatdoelen lijken op deze manier verder weg dan ooit.

Ook de redding van de nationale trots KLM helpt daarin niet. Er zijn weinig voorwaarden aan de steun verbonden anders dan salariskorting voor de aanzienlijk fors beloonde piloten en vermindering van het aantal nachtvluchten. ‘Groene’ voorwaarden stellen aan de steun voor KLM zou ook niet fair zijn. Ook in de luchtvaart moet natuurlijk wel sprake zijn van een ‘level playing field’. In de volksmond wordt dit ook wel ‘gelijke kansen’ voor ondernemingen genoemd. Zo is het voor de Europese interne markt nu eenmaal met elkaar afgesproken. Hoe dan verder?

Naast BTW op tickets en accijns op kerosine heffen (gebeurt nu niet) zouden alle maatschappelijke kosten doorberekend moeten worden in de ticketprijs. In mijn ogen zouden om te beginnen de grote Europese luchthavens, waaronder Schiphol, hierin het voortouw kunnen nemen. Dus alleen landingsrechten krijgen als je als luchtvaartmaatschappij voldoet aan allerlei vereisten op het gebied van duurzaamheid. Denk aan zuinigere vliegtuigen. Synthetische kerosine. Optimalisatie van vliegroutes. Een Europees luchtruim (we vliegen nu jaarlijks miljoenen kilometers om).

En wat schetst mijn verbazing, toen ik toch eens ging kijken voor een najaarstripje richting het zonnige Zuiden. Want ook de vakantieplannen zijn tegenwoordig weer een veelbesproken onderwerp. ‘Blijf je in Nederland?’ ‘Ga je vliegen?’ Nu zullen wij zelf deze zomerperiode ‘netjes’ met de auto gaan reizen, maar dat zal niet voor eeuwigheid een blijvertje zijn… Ja, ook ik koester de vrijheid die vliegen biedt. Daar wil ik niet al te hypocriet over zijn.

In tegenstelling tot wat je misschien zou verwachten na corona zijn de ticketprijzen voorlopig alleen maar lager geworden (gemiddeld zo’n 20%). Om het vertrouwen van de consument terug te winnen (denk ik), wordt er op allerlei manieren gestunt met prijzen. De torenhoge leningen die verstrekt zijn aan luchtvaartmaatschappijen kunnen alleen maar terugverdiend worden als de bezettingsgraad weer richting de 100% stijgt door vooral de toeristen industrie. De zakelijke reiziger zal nog wel even wegblijven. Bedrijven hebben de (mogelijke) kostenbesparing gezien en zelfs de ‘executives’ zijn het ‘Zoomen’ gaan waarderen boven de continue jet lag en kans op allerlei vervelende virussen en ziektes.

Welke ‘veranderingen’ bespeur ik bij mijzelf? Elkaar drie zoenen geven was al behoorlijk veel. Las ergens dat vrouwen daar ook niet altijd op zitten te wachten. En dat kan ik me voorstellen als ze zo’n half geschoren ‘baardmannetje’ als ik tegen het lijf lopen.

Ik ga het daarom voortaan houden bij een knuffel of één zoen. Het nieuwe drie is één zo lijkt! Gaan we straks weer terug naar de handdruk of blijft het een ‘elleboogje’? De handdruk kent z’n origine in het sluiten van een overeenkomst, en is pas in de 17e eeuw een begroetingsgebaar geworden. Hoewel tegenwoordig diep geworteld, ben ik benieuwd of het snel terugkomt. Ik laat het handen schudden voorlopig nog even achterwege. Ben er nooit helemaal gerust op geweest waar mensen met hun handjes allemaal áán hebben gezeten…

Waar heb ik de afgelopen maanden van genoten? Veel in en rondom het huis zijn. Heerlijk in de natuur, op de heide, in het bos of op het water. Wekenlang mooi weer hielp daar natuurlijk wel bij. En een bijna lege agenda. Veel tijd met het gezin doorgebracht. Van spel- en filmavondjes tot de gebruikelijke onderlinge irritaties met als gevolg goede gesprekken daarover.

Verder een (tweede) dametje met een diploma. Ondanks de ‘coronaversie’ zijn we er toch trots op. Ook zij gaat snel uitvliegen. Iets wat ze nu al dag- en nacht doet. De behoefte bij de jeugd is blijkbaar héél groot. Zie ook de recente uitbarstingen van ‘onze’ jeugd in Knokke en Albufeira. Eigenlijk wil ik ‘t niet weten… We moeten het loslaten en vertrouwen hebben. Voor ons komt het complete ‘lege nest’ steeds dichterbij. Ik noemde het al eerder een ‘kantelmomentje‘.

Nu eerst maar verder ‘ontmurwen’! 

 

Baardmannetjes

Nu denkt iedereen direct aan onze koning Willem-Alexander, maar we vergeten dat baardmannetjes eigenlijk hele bijzondere wilde vogeltjes zijn. Deze kleine zangvogeltjes met een lange staart, een dunne spitse snavel en korte pootjes hebben een mooi oranjebruin verendek. Het mannetje heeft opvallende baardstrepen, die bij het vrouwtje juist ontbreken. Ook niet onbelangrijk is dat de baardmannetjes monogaam zijn. En zeker voor zangvogels is dat niet zo vanzelfsprekend. Zo zijn de bekende koolmezen de grootste vreemdgangers. Zo’n 10 procent van de mannetjes die jongen eten geeft, is niet de vader van de kleintjes. Het verhaal gaat dat in de ‘grotemensenwereld’ het percentage ongeveer gelijk hieraan ligt. Met deze introductie wil ik overigens niet de grote (vogel-)kenner uithangen, want dat is hier thuis absoluut m’n lieve ega.

Na het zomerreces bedacht ik me vandaag op de ‘World Beard Day’ (ook wel de ‘Internationale Dag van de Baard’ genoemd) eens ‘luchtig’ met een nieuwe blog uit de startblokken te schieten. Graag heb ik het met jullie dan ook over mannen met baarden. Na zo’n zomerperiode zie je ze steeds vaker. Zelf draag ik ook al een paar jaar een baard (-je). Waarom doen mannen dat? Natuurlijk niet alléén uit luiheid, zoals sommigen zullen zeggen.

Het schijnt wetenschappelijk bewezen te zijn – volgens ‘The Journal of Evolutionary Biology‘ – dat de man met een volle baard geschikt is voor een lange relatie. In een serie van foto’s had dezelfde man met behulp van Photoshop lichte stoppels, zware stoppels, een volle baard en tenslotte was hij ook gladgeschoren. Dat laatste viel bij de vrouwen helemaal niet in de smaak. Zo’n man was niet aantrekkelijk voor een lange relatie, maar ook niet voor een korte relatie en zelfs niet voor een ‘one-night-stand’. Tsja dan moet je toch écht iets anders. Mannen met zware stoppels, daarna met lichte stoppels, scoren het beste voor een korte relatie of een ‘one-night-stand’. Maar voor de lange relatie – dat willen we toch allemaal!? – werkt de volle baard dus het beste.

De baard wordt door vrouwen geassocieerd met dominantie. Bij vrouwen heerst het diepgewortelde verlangen van een beschermer. Dit zou betekenen dat deze ‘caveman’ ervoor zorgt dat er een goed stuk vlees op tafel komt. Of een quinoa salade natuurlijk. Daarnaast lijk je met een baard vaak een stuk ouder. Vrouwen delen liever niet het bed met een broekie met een blotebillengezicht, maar juist met een volleerde en volwassen man. Ik verzin dit niet hè! Dit is allemaal nog ‘studiemateriaal’…

Nu ook onze koning aan de baard is gegaan (en vele andere heren van Koninklijke Huize in binnen- en buitenland zijn hem al voorgegaan), is de gewetensvraag hoelang de baard ‘hip’ blijft. Ik durf het niet te zeggen. Voor Willem-Alexander mét baard komen overigens voorlopig nog géén nieuwe postzegels en munten. PostNL heeft overigens al wel een voorbeeld hiervan laten maken. Ook zij gaan met hun tijd mee.

Zelf denk ik overigens dat er een andere reden (dan de charmeur zijn) is om als man (ik bedoel dus niet Conchita, die vreemde songfestivalverschijning destijds) baarddragend te zijn. Het doet je wijzer en meer volwassen overkomen. Op die manier denk je je te kunnen onderscheiden van je eigen jeugdige ‘ik’, waarmee je een nieuwe of volgende periode inluidt.

In beginsel lijkt het niet hoeven scheren heel praktisch (lees: gemakzucht), maar uiteindelijk moet je ook een baard bijhouden. Heb al wat tondeuses versleten. Daarnaast word je als baarddrager nog wel eens als boef gezien. Althans zo heeft zeker in het begin m’n eigen moeder mij zo gezien. Dat begon voor haar te veranderen toen de eerste beroemde acteurs ook aan de baard gingen.

De echte diehards gaan trouwens voor een ‘yeard’. Dat is een baard die je een jaar lang laat staan zonder er iets aan te doen. Volgens mij gaat dat er op een gegeven moment vrij onsmakelijk uitzien. Allerlei hippe barbershops bieden hiervoor de oplossing. Heb er wel eens ééntje in Amsterdam bezocht (ik had het cadeau gekregen), maar dat eindeloos gescheer en gepluk aan m’n gezicht – zat er wel bijna een uur geloof ik – was niks voor mij.

In Nederland wordt de baard nog een beetje miskend, hoewel de barbershops (zeker in Amsterdam) als paddenstoelen uit de grond schieten. Zo wordt Wereld Baarddag (elk jaar op de eerste zaterdag van september) in andere landen op gepaste wijze gevierd. Baard dragende mannen gaan met elkaar naar een bar en samen als echte ‘cavemen’ barbecueën. Er zijn zelfs gedurende het jaar allerlei competities voor de mooiste baarden en snorren. Onderschat het niveau niet, zou ik zeggen. Kijk zelf maar (hier en hier).

Zo hou ik ook m’n behaarde gezicht nog maar even, want de gevleugelde woorden hier thuis zijn nog steeds: ‘hij houdt van haar, en zij houdt van haar’. Het helpt natuurlijk dat mannen met baarden soms ‘de goden der aarde’ genoemd worden. Denk overigens dat die vergelijking meer komt door Sinterklaas en Jezus. Inderdaad allemaal mannen met baarden.