What time is it?

Toen ik in september 2016 ‘Back to school‘ ging had ik niet kunnen bevroeden dat dit zou leiden tot een carrière als blogger. Ik wil het overigens niet groter maken dan het is. Ik beleef er gewoon ontzettend veel plezier aan om een beetje te schrijven over wat ik doe en vind. Krijg vaak te horen “je schrijft wel leuk” of “allemaal zo herkenbaar”, maar ook “wat een lange verhalen” of “onnavolgbaar waar je naartoe wilt”… Heb er zelfs eens een professioneel schrijfster naar laten kijken, die ook niks anders kon concluderen als “behoorlijk van de hak op de tak”, maar da’s blijkbaar jouw schrijfstijl. Niks aan veranderen adviseerde zij.

Vandaag dus m’n vijftigste blog. Ik zou zeggen: onthoud dat getal! Voor degene die ze niet allemaal heeft gezien of gelezen (kan eigenlijk niet), volgt een kleine bloemlezing. Heb ondertussen een lezersschare van zo’n 250 tot 300, waarop ik best trots ben. Net als m’n kinderen hun instavolgers in de gaten houden, kan ik ook zien hoeveel mensen (niet precies ‘wie’ overigens; hier géén Facebook praktijken!) lezen en in welk land ze zich bevinden. Volgens mij is het vaak vakantievermaak als ik de tropische landen zie, waar m’n lezers zitten. Ik zie iemand voor me, die liggend in een hangmat, slurpend aan een mojito gniffelend m’n blog leest.

Hoewel ik altijd wel snel weet waarover ik het wil hebben, duurt het toch altijd even voordat het goed en wel op papier staat. Ik zit hiermee ondertussen helemaal in mijn ‘Comfortzone‘. Met die blog raakte ik blijkbaar veel mensen bleek uit de reakties. Ben niet de enige met het ‘midlife-ben op zoek naar iets anders-gevoel’. Misschien heeft het iets te maken met leeftijd? Zie inderdaad steeds vaker om mij heen dat leeftijdsgenoten de schroom van zich afwerpen en voor een totaal andere richting kiezen. Helaas zoekt men dit ‘andere’ ook af en toe in relaties. De vele scheidingen bewijzen dat de cijfers kloppen. Dat kan natuurlijk een ‘Kantelmomentje‘ zijn, of toch een typisch gevalletje van ‘Dwaling‘…

Dat ik na een jaar alweer stopte met m’n studie Rechten in een diepgaand moment van ‘Reflectie‘ was voor sommigen een grote teleurstelling. De droom, die zij met mij beleefden, spatte uiteen. Ik noemde het al ‘Zelfoverschatting‘ en inderdaad kon ik de druk van het presteren niet meer aan. En dan bedoel ik vooral het schoolse systeem en de intensieve studiemethodieken van tegenwoordig.

Toevallig kwamen er in die periode (zomer 2017) twee kerels op mijn pad, die al jaren op zeer succesvolle wijze enkele pasta restaurantjes runden. Ik durfde er zelfs in mijn blog ‘Schaamteloos‘ reclame voor te maken. Tot op de dag van vandaag heeft géén enkele haar op m’n hoofd – daar heb ik er gelukkig nog steeds genoeg van, ondanks diezelfde leeftijd – spijt van de beslissing om met deze ‘Spaghetteria-boys’ in zee te gaan. Wat ik tijdens m’n jaartje studie merkte, is dat het omgaan met (veel) jonge mensen jezelf ook jong houdt, en belangrijker misschien nog ook de connectie met m’n kinderen heeft versterkt. Hoewel de uitdaging om een drietal pubermeiden klaar te stomen voor de volgende (zelfstandige) fase er niet eenvoudiger op is geworden. In dat licht bezien helpt de mediationopleiding (‘Back to school again‘), die ik eind 2018 heb gevolgd en de daarbij opgedane vaardigheden wellicht meer. Ondertussen maak ik als buurtbemiddelaar in m’n eigen gemeente de eerste vlieguren. Daar leer ik al het nodige van. Zo kan ik ‘t thuis ook een beetje in goede banen leiden.

Verder is mijn fascinatie voor documentaires, met name die gebaseerd zijn op ‘True Crime’ ook niet verdwenen. ‘As we speak’ zit ik middenin de nieuwe 8-delige Netflix documentaire ‘The Disappearance of Madeleine McCann‘. Ik blijf nog steeds die ouders verdacht vinden. Niks zo onwaarschijnlijk als de ‘Werkelijkheid‘. Noem het gerust ‘Beroepsdeformatie‘…

Ook is er mijn besmetting met het ‘Virus‘ dat sport heet… Kijk zeker ook eens naar de documentaire ‘Drive to survive‘. Sorry weer op Netflix; je zou bijna denken dat ik er een belang in heb, maar dat is niet zo. Denk overigens nog steeds wat van beleggen te weten, of is het alleen maar ‘Kuddegedrag‘? Genoemde documentaire vertelt je over het leven achter de schermen in de Formule 1 en gelukkig niet alleen maar over Max Verstappen, die behoorlijk ‘Roekeloos‘ z’n rondjes rijdt. En in dit ongelooflijke Ajax-jaar zie ik terug hoe je moet ‘Excelleren‘…

Verder zal ik moeten bewijzen dat al mijn eigen sportieve inspanningen géén ‘Fabeltjes‘ blijken te zijn. De eeuwige strijd tegen het ouder worden en de daarbij behorende groei in omvang en gewicht. Dat wil ik niet. Hopelijk blijf ik fietsverslaafd, en daardoor enigszins fit. Er staat voor deze zomer in ieder geval weer een mooie fietstocht naar Hamburg gepland. ‘Parijs was toch niet zo ver‘…

M’n fans kunnen dus gerust zijn, ook als vijftiger (binnenkort!) blijf ik bloggen. Er komt een nieuwe fase aan met uitwonende en wellicht studerende kinderen, die wel of niet zullen aantonen dat wij als ouders de twintig daarvoor liggende jaren in staat zijn geweest om onze kinderen goed ‘voor te leven’. Als opvoeden zo makkelijk zou zijn, dan had ik wel dat woord gebruikt. ‘Wat van ver komt…‘ is lekker…

Ook zullen we hier in huis – als we straks met z’n tweeën zijn – gaan zien hoe  ‘de Tovenaar en de Profeet’ verder samen hun leven invulling geven. Wie zegt er: ‘Ho ho ho‘? We hebben ieder geval nog grootse plannen voor de toekomst; alles ‘Puur Natuurnatuurlijk. Wat de toekomst gaat bieden, blijft altijd spannend. Spaar géén geld, maar spaar mooie momenten…

Een ding staat snel te gebeuren. Ben geboren in het jaar 1969, net voordat Neil Armstrong als eerste mens een stap op de maan zette. Hij sprak toen hij vanuit de maanladder van de Apollo 11 afdaalde de volgende legendarische woorden:  “That’s one small step for man, one giant leap for mankind”. Voor zo meteen geldt: ‘What time is it? It’s Partytime!’

 

Comfortzone

“Je leven begint aan het einde van je comfortzone”,  kwam ik recent als tegeltjeswijsheid tegen . Denk dat er flinke kern van waarheid inzit. In ieder geval voor mijzelf.

Heb een heerlijk leven met een fantastische vrouw (maar zeker ook een grote stimulans voor mij om dingen aan te pakken of anders te doen), met drie prachtige tienerdochters, met een nog kerngezonde lieve moeder (weliswaar op leeftijd) en een beestenboel om mij heen in een mooie omgeving. Kortom heel weinig te klagen. Toch kan het erg nuttig zijn om iets te veranderen in je leven. En dan doel ik niet op een midlife crisis, waarbij mannen hun vrouw inruilen voor een jonger exemplaar, een sportauto of snelle boot kopen. Zie om mij heen dat dit kortstondig een verandering brengt, maar op termijn met name een mooi verdienmodel is voor echtscheidingsadvocaten, mediators en andere lieden. Heb overigens geen ambitie om mij te verdiepen op het vlak van personen- en familierecht.

Zodra je het gevoel hebt, dat je iets wilt veranderen in je leven, moet je het ook écht doen. De piramide van Maslow (wie kent hem niet?) laat weliswaar helder zien dat voordat de mens op zoek gaat naar andere behoeften eerst aan de basisbehoeften moet worden voldaan. De allereerste behoefte is eten en drinken. Zodra je dat hebt, kun je denken aan andere dingen zoals veiligheid en zelfontplooiing. Eten en drinken zijn gewoon te koop, net als een dak boven je hoofd. Daar heb je wel eerst geld voor nodig.

Merkte bij mijzelf echter dat ik niet nog eens twintig jaar in voornamelijk de financiële wereld actief wilde zijn, nadat in de eerste levensbehoeftes goed is voorzien. Met nog zeker twintig werkende jaren voor de boeg -moet absoluut niet aan een bestaan op de golfbaan denken- zocht ik iets om middenin de maatschappij te staan en impact te hebben voor individu en omgeving. Aangezien ik nooit een écht vak heb geleerd -m’n eerdere studies bedrijfskunde en financiële economie waren behoorlijk breed georiënteerd en algemeen- moest ik sowieso aan de slag om de nodige kennis te vergaren.

Natuurlijk realiseer ik me dat ik de advocatuur -en in het bijzonder mijn wens om strafrechtadvocaat te worden- romantiseer. Zeker met de ambitie om de studie rechtsgeleerdheid in kortere tijd dan nominaal af te ronden, de gedachte om tegelijkertijd al stage te lopen bij een gerenommeerd kantoor en snel aansluitend daarop als advocaat beëdigd te worden, heb ik de lat voor mijzelf hoog gelegd. Uit de comfortzone ben ik in ieder geval, maar wat heb ik te verliezen…

Of ik voel me straks als net afgestudeerde jurist een ‘oudere jongere’. Van Kooten & De Bie (een legendarisch duo in mijn ogen) hebben deze term ooit geïntroduceerd voor een persoon die officieel gezien geen jongere meer is, maar zich nog wel zo voelt. Begin al aardig in die rol te groeien merk ik. Heb direct een paar ouwe kroegschoenen en spijkerbroek uit de kast gepakt; voor een paar dagen feest achter elkaar draai ik mijn hand nu al niet meer om.

Ben ook eerder regelmatig uit m’n comfortzone gekomen. Op aanraden van m’n ega (ja, nog steeds diezelfde fantastische) ben ik ooit mee gaan doen aan een yogaklasje met voornamelijk dames. Ik heb het doorstaan en ondertussen rekken en strekken we al meer dan vier jaar met een vast club van tien mannen (de ‘yoga-bro’s’) onder leiding van onze energieke yogajuf. Trouwens, wil je je écht oncomfortabel voelen, probeer dan eens een hotyoga klasje. Sta je 1,5 uur onafgebroken in 40 graden in één ruimte met zo’n 50 andere van een oksel tot hun reet zwetende lieden.

Nu kan ik er zelf ook goed ‘onaantrekkelijk’ uitzien. Hijs mezelf sinds enige jaren met grote regelmaat in een strak onooglijk wielrenpakje. Het prototype van een ‘MAMIL’ dus. Voor wie deze term niet kent: een ‘Middle Aged Man In Lycra’. Je ziet ze tegenwoordig in grote zwermen langs onze wegen razen. Begint voor mij ook beetje dwangmatig te worden. Moet nog zo’n 600 km om m’n streefafstand voor dit jaar te halen. Binnenkort – als de weg niet meer glad ligt (zoals de oude wielercoryfee Henk Lubberding ‘t zegt) – maar weer eens op de racefiets naar college.

Aan het eind van de comfortzone begint bij mij de energie te stromen. Je krijgt nieuwe interesses, je ziet allemaal nieuwe mogelijkheden en je blijft mooie momenten verzamelen…