What time is it?

Toen ik in september 2016 ‘Back to school‘ ging had ik niet kunnen bevroeden dat dit zou leiden tot een carrière als blogger. Ik wil het overigens niet groter maken dan het is. Ik beleef er gewoon ontzettend veel plezier aan om een beetje te schrijven over wat ik doe en vind. Krijg vaak te horen “je schrijft wel leuk” of “allemaal zo herkenbaar”, maar ook “wat een lange verhalen” of “onnavolgbaar waar je naartoe wilt”… Heb er zelfs eens een professioneel schrijfster naar laten kijken, die ook niks anders kon concluderen als “behoorlijk van de hak op de tak”, maar da’s blijkbaar jouw schrijfstijl. Niks aan veranderen adviseerde zij.

Vandaag dus m’n vijftigste blog. Ik zou zeggen: onthoud dat getal! Voor degene die ze niet allemaal heeft gezien of gelezen (kan eigenlijk niet), volgt een kleine bloemlezing. Heb ondertussen een lezersschare van zo’n 250 tot 300, waarop ik best trots ben. Net als m’n kinderen hun instavolgers in de gaten houden, kan ik ook zien hoeveel mensen (niet precies ‘wie’ overigens; hier géén Facebook praktijken!) lezen en in welk land ze zich bevinden. Volgens mij is het vaak vakantievermaak als ik de tropische landen zie, waar m’n lezers zitten. Ik zie iemand voor me, die liggend in een hangmat, slurpend aan een mojito gniffelend m’n blog leest.

Hoewel ik altijd wel snel weet waarover ik het wil hebben, duurt het toch altijd even voordat het goed en wel op papier staat. Ik zit hiermee ondertussen helemaal in mijn ‘Comfortzone‘. Met die blog raakte ik blijkbaar veel mensen bleek uit de reakties. Ben niet de enige met het ‘midlife-ben op zoek naar iets anders-gevoel’. Misschien heeft het iets te maken met leeftijd? Zie inderdaad steeds vaker om mij heen dat leeftijdsgenoten de schroom van zich afwerpen en voor een totaal andere richting kiezen. Helaas zoekt men dit ‘andere’ ook af en toe in relaties. De vele scheidingen bewijzen dat de cijfers kloppen. Dat kan natuurlijk een ‘Kantelmomentje‘ zijn, of toch een typisch gevalletje van ‘Dwaling‘…

Dat ik na een jaar alweer stopte met m’n studie Rechten in een diepgaand moment van ‘Reflectie‘ was voor sommigen een grote teleurstelling. De droom, die zij met mij beleefden, spatte uiteen. Ik noemde het al ‘Zelfoverschatting‘ en inderdaad kon ik de druk van het presteren niet meer aan. En dan bedoel ik vooral het schoolse systeem en de intensieve studiemethodieken van tegenwoordig.

Toevallig kwamen er in die periode (zomer 2017) twee kerels op mijn pad, die al jaren op zeer succesvolle wijze enkele pasta restaurantjes runden. Ik durfde er zelfs in mijn blog ‘Schaamteloos‘ reclame voor te maken. Tot op de dag van vandaag heeft géén enkele haar op m’n hoofd – daar heb ik er gelukkig nog steeds genoeg van, ondanks diezelfde leeftijd – spijt van de beslissing om met deze ‘Spaghetteria-boys’ in zee te gaan. Wat ik tijdens m’n jaartje studie merkte, is dat het omgaan met (veel) jonge mensen jezelf ook jong houdt, en belangrijker misschien nog ook de connectie met m’n kinderen heeft versterkt. Hoewel de uitdaging om een drietal pubermeiden klaar te stomen voor de volgende (zelfstandige) fase er niet eenvoudiger op is geworden. In dat licht bezien helpt de mediationopleiding (‘Back to school again‘), die ik eind 2018 heb gevolgd en de daarbij opgedane vaardigheden wellicht meer. Ondertussen maak ik als buurtbemiddelaar in m’n eigen gemeente de eerste vlieguren. Daar leer ik al het nodige van. Zo kan ik ‘t thuis ook een beetje in goede banen leiden.

Verder is mijn fascinatie voor documentaires, met name die gebaseerd zijn op ‘True Crime’ ook niet verdwenen. ‘As we speak’ zit ik middenin de nieuwe 8-delige Netflix documentaire ‘The Disappearance of Madeleine McCann‘. Ik blijf nog steeds die ouders verdacht vinden. Niks zo onwaarschijnlijk als de ‘Werkelijkheid‘. Noem het gerust ‘Beroepsdeformatie‘…

Ook is er mijn besmetting met het ‘Virus‘ dat sport heet… Kijk zeker ook eens naar de documentaire ‘Drive to survive‘. Sorry weer op Netflix; je zou bijna denken dat ik er een belang in heb, maar dat is niet zo. Denk overigens nog steeds wat van beleggen te weten, of is het alleen maar ‘Kuddegedrag‘? Genoemde documentaire vertelt je over het leven achter de schermen in de Formule 1 en gelukkig niet alleen maar over Max Verstappen, die behoorlijk ‘Roekeloos‘ z’n rondjes rijdt. En in dit ongelooflijke Ajax-jaar zie ik terug hoe je moet ‘Excelleren‘…

Verder zal ik moeten bewijzen dat al mijn eigen sportieve inspanningen géén ‘Fabeltjes‘ blijken te zijn. De eeuwige strijd tegen het ouder worden en de daarbij behorende groei in omvang en gewicht. Dat wil ik niet. Hopelijk blijf ik fietsverslaafd, en daardoor enigszins fit. Er staat voor deze zomer in ieder geval weer een mooie fietstocht naar Hamburg gepland. ‘Parijs was toch niet zo ver‘…

M’n fans kunnen dus gerust zijn, ook als vijftiger (binnenkort!) blijf ik bloggen. Er komt een nieuwe fase aan met uitwonende en wellicht studerende kinderen, die wel of niet zullen aantonen dat wij als ouders de twintig daarvoor liggende jaren in staat zijn geweest om onze kinderen goed ‘voor te leven’. Als opvoeden zo makkelijk zou zijn, dan had ik wel dat woord gebruikt. ‘Wat van ver komt…‘ is lekker…

Ook zullen we hier in huis – als we straks met z’n tweeën zijn – gaan zien hoe  ‘de Tovenaar en de Profeet’ verder samen hun leven invulling geven. Wie zegt er: ‘Ho ho ho‘? We hebben ieder geval nog grootse plannen voor de toekomst; alles ‘Puur Natuurnatuurlijk. Wat de toekomst gaat bieden, blijft altijd spannend. Spaar géén geld, maar spaar mooie momenten…

Een ding staat snel te gebeuren. Ben geboren in het jaar 1969, net voordat Neil Armstrong als eerste mens een stap op de maan zette. Hij sprak toen hij vanuit de maanladder van de Apollo 11 afdaalde de volgende legendarische woorden:  “That’s one small step for man, one giant leap for mankind”. Voor zo meteen geldt: ‘What time is it? It’s Partytime!’

 

Fabeltjes

Wie gelooft er nog in fabeltjes? Nou meneer De Uil misschien, maar ik niet, en zeker niet in goede voornemens… Traditioneel staan stoppen met roken en gezonder leven bovenaan het lijstje. Best lastig allemaal.

Stoppen met roken hoef ik niet (makkelijk, want ik ben nooit begonnen), maar ik hou wel van lekker eten en een drankje (verkleinwoord eigenlijk niet nodig). Kijk maar eens naar de vierdelige documentaire ‘Salt Fat Acid Heat’ en je krijgt vanzelf trek. Maar of dat zo verstandig is…

Als er een onderwerp is waarover veel fabeltjes bestaan, dan is het diëten en afvallen. Bijvoorbeeld dat je alleen kunt afvallen als je niks eet. Dat is gelukkig niet waar, afvallen of gezonder leven valt of staat bij een gevarieerd voedingspatroon. Zo kan iedereen bedenken dat je van ‘s avonds snacken niet gezonder wordt. De verleiding is groot. Je bent moe of het is heel gezellig (met een drankje). Vroeger na een avondje stappen nog even broodje shoarma halen; tegenwoordig noemen ze dat döner kebab ofzo. Alles wordt verhipt. Het was (blijft) gewoon lekker aan het eind van de avond als je iets gedronken hebt…

Net als de oliebollen tijdens Oud & Nieuw. Word je daar nu direct dikker van? Je zult er volgens wetenschappelijk onderzoek toch zo’n 39 gegeten moeten hebben om een kilo zwaarder te zijn geworden, blijkt. Als je er een paar balansdagen achteraan doet, en veel beweegt, dan valt het mee. Moet je verder geen verkeerde eetgewoontes hebben natuurlijk.

Vertelde hier al eerder over het fitnessprogramma dat ik doe met m’n oudste dochter. Het advies dat ik en m’n dochter krijgen van onze veel te blije en supersportieve ‘fitnesscoach’ is elke dag drie hoofdmaaltijden te eten en drie ‘afgewogen’ tussendoortjes. Vasten, zoals sommige diëten weleens voorschrijven (denk aan sportvasten) is dan ook niet verstandig. Het nadeel van maar twee- of driemaal per dag eten is namelijk dat het je stofwisseling vertraagt. Je hebt minder energie en kunt je slap voelen. Door langzamere stofwisseling sla je juist meer vet op. Kortom: gewoon ‘fijn’ zes maaltijden per dag met voldoende calorieën. Je verhoogt je stofwisseling en daarmee vetverbranding. Je vermindert zo je vetopslag. Om dit ‘metabolisme’ goed aan te wakkeren, is het wel van belang om veel water te drinken. Denk daarbij als uitgangspunt aan je lichaamsgewicht gedeeld door dertig. Ja, ja, ik ‘moet’ iedere dag dus ruim 2,5 liter water drinken. Heel veel water dus. Dat is geen makkie. Heb er een speciale waterfles (met meetpunten) voor aangeschaft.

Dit alles in combinatie met een flinke portie cardio- en coretraining. Vandaag zijn we nog onder handen genomen door onze coach. Op deze manier blijft je lichaam goed functioneren en voel je je de hele dag fit, energiek en sterk. “Zorg dus goed voor jezelf!” staat dan ook in ons fitnesshandboek.

Voor ons werkt het tot nu toe in ieder geval (gedeeltelijk). Zitten nu beter in ons vel, letterlijk en figuurlijk wel te verstaan. Wondermiddelen bestaan natuurlijk niet, dus een aanpassing van je levenspatroon is hiervoor wel noodzakelijk. Zo heb ik me tijdens de afgelopen Kerstperiode slechts één keer ‘vergrepen’ aan een kaasfondue (mmm, lekker). Heb eerlijk gezegd ook nog wel wat andere steekjes laten vallen, maar hoop dat enigszins gecompenseerd te hebben met extra beweging (lees: intensief skiën)… Eén ding is zeker. De bestrijding van overgewicht is ook ‘big business‘. Dieetboeken staan al jarenlang prominent in de top 10 boekenverkoop. Ieder jaar is er wel weer een nieuwe trend of hype, zo je wilt. Zo haalde Sonjabakkeren als nieuw woord nog de Dikke van Dale 10 jaar geleden. En Sonja zelf is er ook niet slechter – wel incluis vechtscheiding – van geworden.

Wellicht hebben jullie de afgelopen maand zelf zo’n boek onder de Kerstboom zien liggen en gekregen met welgemeende adviezen. Let op verborgen suikers. Wok niet in koudgeperste olijfolie. Zelfs één glas alcohol is slecht. Overgewicht kost tien jaar van je leven. Zitten is het nieuwe roken. Vasten verlengt je leven. Of ben je de afgelopen tijd gewezen op angstaanjagende Netflix documentaires, zoals: ‘Magic Pill‘, ‘That Sugar Film‘ en ‘ What the Health‘. Kijk en huiver zou ik zeggen…

Zo lag er voor mij onder de Kerstboom (van m’n vrouw natuurlijk) de ‘Supermarkt Survival Gids’, geschreven door Teun van de Keuken. Jawel, de man achter de slaafvrije chocolade van Tony Chocolonely. Het bedrijf, waarop hij ondertussen zelf flink kritisch is geworden. Hij is dan ook niet meer betrokken bij het merk. Van de Keuken geeft in z’n boek allerlei interessante tips om niet in de trucs en verleidingen van de supermarkt te trappen. De geslepen marketingmachines van de grootgrutters doen er alles aan om je zolang mogelijk in de winkel te houden en zoveel mogelijk te laten kopen. Tip die ik al eerder kreeg, was om nooit ‘hongerig’ de supermarkt in te lopen. Zorg dat je van tevoren iets gegeten hebt. Zo is het meeste fruit in de supermarkt onrijp, omdat men er toch vanuit gaat dat de klanten er continu in knijpen (rijp fruit zou te snel rotten en onverkoopbaar worden). Verpakkingen moet je binnenste buiten draaien om goed te kijken of de slogan op de verpakking “Biologische Meergranen Bakkersbollen” daadwerkelijk klopt. Dat blijkt gewoon witbrood te zijn. Er zit namelijk niet eens volkorenmeel in.

Zijn achtergrond als de ‘Keuringsdienst van Waarde-man’ komt duidelijk naar voren. Hij ontleedt feilloos alle verpakkingen met afbeeldingen van blije boeren, of termen als Streeckgenoot (met ‘ck’). Het gaat erom wie daadwerkelijk het product maakt en waar het vandaan komt. Dat niemand zich afvraagt wat al die misleidende termen betekenen. Heineken, kwam laatst met ‘extra vers’ bier. En iets gebrouwen met oergist. Wat betekent dat in godsnaam? Alles is tegenwoordig ‘ambachtelijk’… Je wordt continu in de maling genomen. Beter is het dan ook om onverpakte producten (zeker geen blikvoer) te kopen bij de ambachtelijke slager, groenteboer en dergelijke. En als het even lukt zelf een (mini) moestuin te creëren. Smaakt een stuk beter, kan ik uit betrouwbare bron zeggen.

Vraag is wat al die adviezen eigenlijk met ons doen?

Het grootste deel van de bevolking is daar niet zo mee bezig. Zij zien het als een inperking in hun keuzevrijheid. Studies (volgens het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu) wijzen uit dat mensen met weinig opleiding gemiddeld zes jaar eerder sterven, en gemiddeld vijftien jaar in minder goede gezondheid leven. Voorlichting lijkt de gezondheidskloof juist te vergroten, want deze bereikt vaak alleen maar de hoger opgeleiden.

Extreme diëten worden vaak gepromoot als de oplossing (lees: zijn een mooi verdienmodel). Denk aan koolhydratenvrij of het de laatste tijd populaire ‘periodieke vasten’. Met dit dieet eet je af en toe een tijdje niet, variërend van zestien uur tot enkele dagen. Verrassend genoeg is er ook aardig wat wetenschappelijk bewijs voor dat het vasten nut heeft. Enkele studies (op dieren weliswaar!) hebben uitgewezen dat periodiek vasten het risico op bepaalde kankersoorten verlaagt en het leven verlengt. Zal dan ook wel gelden voor de mens toch? Zeg het zelf maar… Voor mij werkt bewust en minder eten in combinatie met meer bewegen in alle opzichten het beste. Het moet namelijk wel leuk blijven. Ik wil mezelf niet te veel ontzeggen. Daarnaast drink ik nu inderdaad een paar liter water per dag. Dat is nog net niet genoeg voor mijn postuur trouwens leert het eerdere rekensommetje.

De gewetensvraag is of dit allemaal noodzakelijk is. We moeten toch ergens aan doodgaan. Er zijn ook voldoende onderzoeken die aangeven dat je niet eerder doodgaat door overgewicht. Wel heb je een veel grotere kans op diabetes type 2 en dergelijke. Dat helpt ook niet om oud te worden. Overal is iets aan te doen. Mijn vrouw heeft het volgende boek al voor mij besteld: Diabetes type 2? Maak jezelf beter.

Het is helder dat ik nog steeds overgewicht heb, maar thuis al lang géén overwicht meer. Of is dat ook een fabeltje?