De onzichtbare vijand

“We zijn in oorlog. Met een onzichtbare vijand.” zei de Franse president Macron een week geleden tijdens z’n toespraak tot het Franse volk. Laat ik ‘toevallig’ vorig weekend nog op de ski’s hebben gestaan op de Franse skipistes. Het was héél surrealistisch. Door de mensen bij de lift, skiverhuur of in het restaurant werd ik glazig aangekeken als ik ‘het woord’ noemde. Je zag ze denken ‘we staan hier toch lekker met z’n allen in de sneeuw met zon op onze gezichten’… Van ontkenning – in ieder geval bij mij op dat moment – tot acceptatie kan snel gaan binnen een week.

Zoals ze wel eens zeggen dat ons land 17 miljoen bondscoaches heeft, die het allemaal beter weten (da’s nu na uitstel van het EK voetbal trouwens even niet nodig), lijken we nu 17 miljoen virologen te hebben, die het ook allemaal beter weten. Hoe dit gaat aflopen, ga ik niet voorspellen. Ik ben immers zeker géén viroloog, maar gewoon één van die 17 miljoen mensen, waarmee we het samen moeten doen. Dat laatste lijkt wel een behoorlijk ‘sociaal experiment’.

Zo probeert men overal controle te houden over het hamsteren. Bij onze lokale supermarkt staan inderdaad nog géén rijen en houdt iedereen zoveel mogelijk afstand. Het schap met pleepapier is overigens ook hier helemaal leeg, maar premier Rutte betoogde laatst gelukkig nog “dat we allemaal nog zeker tien jaar kunnen poepen”. Poeh, da’s een pak van m’n hart. Daarvoor zal je overigens over voldoende eten moeten kunnen beschikken. Dat lijkt mij belangrijker dan je kont met papier kunnen afvegen. Wat is er mis met een ouderwets nat washandje? Ik vond persoonlijk Rutte’s toespraak overigens duidelijk en eerlijk. Hij pretendeerde niet de waarheid in pacht te hebben. Hij laat ons hard nadenken over de betekenis van ‘groepsimmuniteit’; er is ondertussen flinke twijfel ontstaan over de haalbaarheid ervan. Het is overigens nu al mijn tip voor het woord van het jaar. Zelf was ik iets minder onder de indruk van de speech van onze koning, maar ik geloof dat deze juist wél bij oudere mensen aansloeg. Zij kunnen het wellicht ook beter in historisch perspectief beoordelen.

Nu de zon schijnt, wordt het ondertussen steeds moeilijker om iedereen ‘thuis’ te houden. Kreeg gister een noodmelding binnen op mijn telefoon met instructie van de Rijksoverheid: “houd 1,5 meter afstand!” Zag een bericht van Vereniging Natuurmonumenten, die mensen oproept om vooral niet naar de Natuurgebieden te gaan. Deze worden overspoeld met duizenden bezoekers. Hoorde overigens wel dat zonneschijn een cruciaal element kan zijn in bestrijding van onze onzichtbare vijand, die niet hittebestendig schijnt te zijn en doodgaat bij een temperatuur van 26 tot 27 graden. Heb dus toch met gepaste afstand tot een paar fietsmaten een klein rondje gefietst. En ik drink dus veel hete dranken. Zou een ‘heiße Choco mit Rum’ in deze tijd dan toch goed zijn? Een kopje thee is natuurlijk ook lekker.

Winston Churchill zei het destijds al “never waste a good crisis”. In deze uitdagende tijden moet je je afvragen waarom dit ons overkomt. De antwoorden daarop kunnen wel eens liggen buiten onze comfortzone. Ik spreek voor mijzelf als ik zeg dat er een beetje moed nodig is om van de gebaande paden af te wijken. De laatste dagen heb ik wel gemerkt dat het heel goed mogelijk is om op afstand met elkaar zakelijke besprekingen te voeren. Tot voor kort had ik nog nooit gehoord van Microsoft Teams, Zoom.us en dergelijke, maar nu zie ik hoe eenvoudig dat is. Met Jitsi Meet kon zelfs m’n wekelijkse Essentrics lesje (denk aan een work-out met beetje rekken en strekken) alsof we bij elkaar stonden. De zakelijke reiziger zal in de toekomst écht wel gaan nadenken over het nut van een verplaatsing (per auto of vliegtuig) ten opzichte van relaxt en bovenal efficiënt achter z’n bureau aan een meeting deel te nemen. Ik schreef al eerder over mijn bedenkingen bij onze ‘nationale’ luchtvaartmaatschappij, maar daarvoor is de toekomst niet rooskleurig. Ongetwijfeld wordt de KLM met staatssteun overeind geholpen.

Ook voor business waar ik zelf direct bij betrokken ben – een kleine restaurantketen met tien zaken – heeft dit alles enorme impact netals voor alle andere bedrijven en horeca in het bijzonder. De deuren moesten afgelopen zondag simpelweg om 18.00 uur dicht. Een paar vroege gasten (dagelijks gaan de Spaghetteria’s om 17 uur open) moesten hun heerlijke pasta rap naar binnen schuiven. Ondertussen is het mogelijk om de arrabbiata en tiramisu thuis te laten bezorgen via UberEats, maar dat is een druppel op de gloeiende plaat. Voorlopig is het even ‘overleven’… En beleggers, zoals ook ik, blijven natuurlijk niet gespaard. De beurzen lijken op dit moment wel een ‘thuiscasino’ met grote uitslagen op en neer (vooral het laatste). Ik blijf me vasthouden aan Warren Buffett’s woorden: “be fearful when others are greedy and greedy when others are fearful”… En ik beloof bij deze dat ik ‘m hier niet meer zal herhalen.

Angst is er op dit moment bij (bijna) iedereen. Dagelijks nu meer dan 40 doden. Wist u dat in Nederland op een normale doorsnee dag gemiddeld zo’n 420 mensen overlijden? Het is altijd goed om cijfers in perspectief te blijven zien. Zo is er ook in deze tijd veel nepnieuws, vooral online en via sociale media. Zou er ook een manier zijn om je daar tegen te vaccineren?

We leren dat niet alles maakbaar is. Epidemieën en pandemieën hebben er in het verleden voor gezorgd dat samenlevingen en sociale verhoudingen veranderden. Ze hadden effect op onze relatie met de omgeving en de natuur en beïnvloedden de wijze waarop we ons werk doen. Gelukkig zorgt het juist ook voor een grote saamhorigheid. Wij met z’n allen tegen de onzichtbare vijand. En die zullen we uiteindelijk verslaan, dat durf ik wel te voorspellen.

Nog even volhouden, sterkte in deze bizarre tijden!

Baardmannetjes

Nu denkt iedereen direct aan onze koning Willem-Alexander, maar we vergeten dat baardmannetjes eigenlijk hele bijzondere wilde vogeltjes zijn. Deze kleine zangvogeltjes met een lange staart, een dunne spitse snavel en korte pootjes hebben een mooi oranjebruin verendek. Het mannetje heeft opvallende baardstrepen, die bij het vrouwtje juist ontbreken. Ook niet onbelangrijk is dat de baardmannetjes monogaam zijn. En zeker voor zangvogels is dat niet zo vanzelfsprekend. Zo zijn de bekende koolmezen de grootste vreemdgangers. Zo’n 10 procent van de mannetjes die jongen eten geeft, is niet de vader van de kleintjes. Het verhaal gaat dat in de ‘grotemensenwereld’ het percentage ongeveer gelijk hieraan ligt. Met deze introductie wil ik overigens niet de grote (vogel-)kenner uithangen, want dat is hier thuis absoluut m’n lieve ega.

Na het zomerreces bedacht ik me vandaag op de ‘World Beard Day’ (ook wel de ‘Internationale Dag van de Baard’ genoemd) eens ‘luchtig’ met een nieuwe blog uit de startblokken te schieten. Graag heb ik het met jullie dan ook over mannen met baarden. Na zo’n zomerperiode zie je ze steeds vaker. Zelf draag ik ook al een paar jaar een baard (-je). Waarom doen mannen dat? Natuurlijk niet alléén uit luiheid, zoals sommigen zullen zeggen.

Het schijnt wetenschappelijk bewezen te zijn – volgens ‘The Journal of Evolutionary Biology‘ – dat de man met een volle baard geschikt is voor een lange relatie. In een serie van foto’s had dezelfde man met behulp van Photoshop lichte stoppels, zware stoppels, een volle baard en tenslotte was hij ook gladgeschoren. Dat laatste viel bij de vrouwen helemaal niet in de smaak. Zo’n man was niet aantrekkelijk voor een lange relatie, maar ook niet voor een korte relatie en zelfs niet voor een ‘one-night-stand’. Tsja dan moet je toch écht iets anders. Mannen met zware stoppels, daarna met lichte stoppels, scoren het beste voor een korte relatie of een ‘one-night-stand’. Maar voor de lange relatie – dat willen we toch allemaal!? – werkt de volle baard dus het beste.

De baard wordt door vrouwen geassocieerd met dominantie. Bij vrouwen heerst het diepgewortelde verlangen van een beschermer. Dit zou betekenen dat deze ‘caveman’ ervoor zorgt dat er een goed stuk vlees op tafel komt. Of een quinoa salade natuurlijk. Daarnaast lijk je met een baard vaak een stuk ouder. Vrouwen delen liever niet het bed met een broekie met een blotebillengezicht, maar juist met een volleerde en volwassen man. Ik verzin dit niet hè! Dit is allemaal nog ‘studiemateriaal’…

Nu ook onze koning aan de baard is gegaan (en vele andere heren van Koninklijke Huize in binnen- en buitenland zijn hem al voorgegaan), is de gewetensvraag hoelang de baard ‘hip’ blijft. Ik durf het niet te zeggen. Voor Willem-Alexander mét baard komen overigens voorlopig nog géén nieuwe postzegels en munten. PostNL heeft overigens al wel een voorbeeld hiervan laten maken. Ook zij gaan met hun tijd mee.

Zelf denk ik overigens dat er een andere reden (dan de charmeur zijn) is om als man (ik bedoel dus niet Conchita, die vreemde songfestivalverschijning destijds) baarddragend te zijn. Het doet je wijzer en meer volwassen overkomen. Op die manier denk je je te kunnen onderscheiden van je eigen jeugdige ‘ik’, waarmee je een nieuwe of volgende periode inluidt.

In beginsel lijkt het niet hoeven scheren heel praktisch (lees: gemakzucht), maar uiteindelijk moet je ook een baard bijhouden. Heb al wat tondeuses versleten. Daarnaast word je als baarddrager nog wel eens als boef gezien. Althans zo heeft zeker in het begin m’n eigen moeder mij zo gezien. Dat begon voor haar te veranderen toen de eerste beroemde acteurs ook aan de baard gingen.

De echte diehards gaan trouwens voor een ‘yeard’. Dat is een baard die je een jaar lang laat staan zonder er iets aan te doen. Volgens mij gaat dat er op een gegeven moment vrij onsmakelijk uitzien. Allerlei hippe barbershops bieden hiervoor de oplossing. Heb er wel eens ééntje in Amsterdam bezocht (ik had het cadeau gekregen), maar dat eindeloos gescheer en gepluk aan m’n gezicht – zat er wel bijna een uur geloof ik – was niks voor mij.

In Nederland wordt de baard nog een beetje miskend, hoewel de barbershops (zeker in Amsterdam) als paddenstoelen uit de grond schieten. Zo wordt Wereld Baarddag (elk jaar op de eerste zaterdag van september) in andere landen op gepaste wijze gevierd. Baard dragende mannen gaan met elkaar naar een bar en samen als echte ‘cavemen’ barbecueën. Er zijn zelfs gedurende het jaar allerlei competities voor de mooiste baarden en snorren. Onderschat het niveau niet, zou ik zeggen. Kijk zelf maar (hier en hier).

Zo hou ik ook m’n behaarde gezicht nog maar even, want de gevleugelde woorden hier thuis zijn nog steeds: ‘hij houdt van haar, en zij houdt van haar’. Het helpt natuurlijk dat mannen met baarden soms ‘de goden der aarde’ genoemd worden. Denk overigens dat die vergelijking meer komt door Sinterklaas en Jezus. Inderdaad allemaal mannen met baarden.