Volwassen

Eindelijk 50 maar nu moet ik nog volwassen worden. Qua uiterlijk word ik helaas wel op leeftijd geschat; daar ‘helpen’ die recent gekregen grijze haren (drie puberdochters brengen ‘kopzorgen’!) flink bij. Toen ik een paar jaar geleden nog studeerde – jullie wel bekend, versie 3.0 – kreeg ik nog wel eens het voordeel van de twijfel van m’n studiematties. Die jonge studenten van 18, 19 jaar konden moeilijk een inschatting maken dat iemand van (bijna) hun ouders’ leeftijd tegelijk met hen studeerde.

Volwassen worden dus… Er is zelfs onderzocht wanneer een jongen pas écht volwassen wordt. Dat is gemiddeld op de leeftijd van 43 jaar. Bij vrouwen gebeurt dit gemiddeld 11 jaar eerder. Acht op de tien vrouwen gelooft zelfs dat hun partner het kinderachtige gedoe nooit ontgroeit. Die ‘statistiek’ kan ik onderschrijven. En het wordt nog mooier (volgens het Britse onderzoek waarover de Daily Mail eens schreef –  zeg maar het niveau van De Telegraaf):

De vrouw beslist. Twee keer zoveel vrouwen voelen zich de volwassen persoon in hun huidige relatie. Een kwart heeft het gevoel dat zij degenen zijn die de belangrijke beslissingen maken in hun relatie, evenveel dames willen dat haar partner meer over zichzelf praat en over zijn gevoelens. Drie op de tien dames heeft al een relatie beëindigd omdat ze haar geduld had verloren met een kinderachtige man. Bijna de helft heeft al een relatie gehad waarbij ze het gevoel had dat ze de moeder van haar partner moest spelen.

Tekenen van onvolwassenheid zouden zijn: zwijgen tijdens ruzies (herkenbaar), niet kunnen koken (klopt ook) en steeds dezelfde moppen en verhalen vertellen (iets met servetjes, ‘ondersteboven’, viltjes)…

De gemiddelde Britse vrouw moet haar geliefde minstens een keer per maand vertellen dat hij zich naar zijn leeftijd moet gedragen, dat is gemiddeld 14 keer per jaar. Toch is een kinderachtige partner niet per se negatief: vier op de tien ondervraagden is van mening dat dit belangrijk is in een relatie, omdat het de dingen leuk en fris houdt. Een derde denkt dat een beetje kinderachtige eigenschappen helpen om een band te scheppen met kinderen.

Het mag (voor mij) duidelijk zijn. Volwassen worden gebeurt niet automatisch met de jaren. Of zoals een mooie wijsheid zegt: “Maturity is achieved when a person postpones immediate pleasures for long-term values” – Joshua L. Liebman

Ouderdom komt wel automatisch; ik noemde al de grijze haren. Stramme gewrichten ook. Dat merkte ik de afgelopen week tijdens een mooie fietstocht naar Hamburg (425 km in drie dagen). Het is overigens wel een luxe om daarvoor de tijd te hebben.

Ouder worden kan iedereen, maar volwassenheid ontwikkelen is best lastig. De allereerste vraag is natuurlijk wat volwassenheid kenmerkt. Daar ben ik eens over gaan nadenken. Als uitgangspunt heb ik genomen dat ik voor mijzelf op de drempel sta van volwassen worden. Af en toe moet je iets positief benaderen om er verder mee te komen…

Als je jong bent, vind je het belangrijk om serieus genomen te worden (zeg maar zo’n ‘ego dingetje’). Denk dat volwassen mensen niet alles wat ze denken geloven en meer in het ‘hier en nu’ leven. Voor mij zijn m’n blogs een mooie manier om hierop te reflecteren.

Als je volwassen bent besef je dat de realiteit is wat het is. Je kunt daar niks aan veranderen. Zeuren over de realiteit heeft dan ook geen zin. Acceptatie is beter. Dat betekent echter niet dat je machteloos bent. Als je de realiteit ziet, moet je juist je verantwoordelijkheid nemen. Je kunt veel betekenen voor je omgeving, maar moet daarvoor wel de aandacht hebben. Bedenk dat je acties van vandaag invloed kunnen hebben op het leven van morgen. En daarmee op de levens van de mensen om je heen.

Natuurlijk zorgen volwassen mensen ook goed voor zichzelf. Je wilt het ook nu leuk hebben. Daarom zeg ik altijd: “Spaar géén geld, maar spaar mooie momenten!”

Investeer daarnaast in zaken die blijvend geluk en voldoening opleveren, zoals relaties, gezondheid en persoonlijke groei. Zo hoop ik dat m’n mediation opleiding hierin een beetje helpt. Het begint met goed luisteren zonder oordeel.

En is dit eigenlijk wel de juiste definitie van ‘volwassen worden’? Interessant is ook hoe dertigers – de ‘Millennials’ – hiermee omgaan. Nou die blijken het behoorlijk zwaar te vinden. Was vroeger een vaste baan, koophuis en gevulde koelkast nog een teken van volwassenheid, tegenwoordig is iedereen aan het freelancen en is het kunnen beschikken over iets belangrijker dan bezit van de zaak. Zeg maar de ‘deeleconomie’. Zij stellen zich continu de vraag: “Wanneer heb ik mijn leven op orde?”

Zo lijkt het dat zowel ‘jong’ als ‘oud’ worstelt met de vraag hoe en wanneer je volwassen wordt… We mogen dan ook concluderen dat volwassen worden geen ‘kinderspel’ is. Er blijkt voor mannen (zoals ik) die niet volwassen worden in de psychologie zelfs een term te zijn: het ‘Peter Pan-syndroom’, oftewel in het Nederlands het ‘Pietje Bell-complex’. We herinneren ons allemaal wel de avonturen van het keurige, maar ondeugende en rebelse jongetje Pietje Bell. Zo wilde je toch zijn. Lekker de boel een beetje opschudden, je eigen pad uitstippelen en de regels niet compleet aan je laars lappen, maar wel kijken in hoeverre ze meebewegen. Pietje was voor mij iemand met hart van goud!

Of ik helemaal van dit complex ga afkomen? Ik zou ‘toepasselijk‘ willen zeggen: de kans is ‘50/50’.

Een zekerheid is wel dat onze oudste dochter recent voor de wet volwassen is geworden (lees: 18 jaar). Ze mag nu officieel drinken (deed ze al een ‘beetje’) en alléén autorijden (mocht ze al onder begeleiding). Daarnaast is ze geslaagd voor haar eindexamen, gaat studeren en het huis uit. Ook mijn tijd om volwassen te worden!