De cirkel

De cirkel is rond. Exact vier jaar geleden begon ik met deze blog toen ik – als oudere jongere – startte met de voltijds studie Rechtsgeleerdheid aan de UvA. Ik wilde tussen alle jonkies binnen drie jaar bachelor én master afronden om mij vervolgens te richten op het beroep van strafrechtadvocaat. Dit was een allesomvattend en ambitieus plan. Er was zoveel nieuwsgierigheid bij mijn vrienden over mijn studie-avonturen dat ik al snel bedacht dat het veel handiger zou zijn om aan ‘t papier toe te vertrouwen in plaats van telkens hetzelfde ‘spannende’ verhaal te vertellen over mijn belevenissen in de collegebanken. En zo geschiedde. Mijn eerste blogs Back to School en Back to Reality gaven al aan dat het schools was… Vervolgens liet ik mijn enthousiasme voor de studie blijken en passeerden er de nodige juridische vraagstukken de revue: De Zutphense Juffrouw, De feiten, Dwaling, Europa, Ode aan de Mingvaas, Vergeet me (niet)! en Roekeloos.

M’n schrijfstijl werd over het algemeen als ‘van de hak op de tak’ omschreven, maar blijkbaar trok dat toch voldoende vaste lezers. Zo’n driehonderd per blog, waarvan ongeveer de helft zich geabonneerd had op mijn blog. Voor zo’n publiek bleef ik met veel plezier bloggen. In het begin berichtte ik bijna wekelijks over het wel en wee van een student: Comfortzone, De.mo.cra.tie, Hersencellen, Menselijk, De eeuwige student, Zelfoverschatting en Vive le Vin! En tussen de regels door kwam al regelmatig mijn ‘liefde’ voor waargebeurde misdaad naar voren: Holleeder = ‘big business’, Werkelijkheid, Voetstuk, Spreekrecht en Waarheidsvinding.

In de zomer van 2017 kwam het moment van bezinning en in mijn blog Reflectie gaf ik aan de brui aan de studie te geven. Het was simpelweg te intensief en schools, en gaf mij daardoor ook stress. Ik werd gelukkig nog wel ’overgehaald’ door m’n fans (trouwe lezers) om toch op z’n minst te blijven bloggen. Hoewel de frequentie direct iets afnam, bleef ik af en toe schrijven over wat mij bezig hield: van September feestmaand, Stopoktober, Beroepsdeformatie (strafrecht), 8200 (elite) en De Reünie (studie) naar Schaamteloos (Spaghetteria), Gokje (bitcoin), Poreuze cirkel (verleiding), Schaakmat (memory lane) naar Virus. Die laatste blog schreef ik in februari 2018 – tijdens de Winterspelen in PyeongChang – over het Olympische Virus. Ondertussen heeft het woord “virus” een hele andere lading gekregen. En dat laatste (De onzichtbare vijand, Storm) is voor mij wellicht ook de reden geweest om verder te kijken naar mijn tijdsbesteding (Prikkelarm en Ontmurwen).

In 2018 schreef ik nog over meer ‘filosofische’ zaken als Kuddegedrag (gekkies zoals wij), Volgelingen (over likes enzo), Kantelmomentje (over gezin), Ho ho ho (over de Tovenaar en de profeet) en Fabeltjes (over afvallen). Of hobbies zoals Géén kunst, Stokkie (hockey dus), Parijs is nog ver… (fietsen) of vrijheid in Excelleren, of m’n zakelijke perikelen in Brandschoon, of het inslaan van nieuwe weg (mediation) in Back to school again of gezondheid in Winterklaar. Misdaad kwam ook af en toe terug in Komeet en Boevenpakken.

In 2019 begint duurzaamheid steeds vaker door te klinken in m’n blogs, zoals Puur NatuurZwanen of Wat van ver komt… En dan wordt deze ‘gek’ vijftig: What time is it? Als presentje heb ik m’n eerste vijftig blogs in een boekje gebundeld. Heb nog wel wat exemplaren liggen; dus mocht je nog iets nodig hebben om je kast te vullen of uit te delen…

Eenmaal Volwassen merkte ik dat mijn blogs steeds meer ‘bespiegelend’ werden: Dokter Bibberrrr, Komkommertijd, Baardmannetjes, Talent, Wist je dat…, Recessiebestendig, Het Kerst(gedoe)verhaal en Ik ben #moe.

Onze leefwereld is de afgelopen maanden behoorlijk kleiner geworden zeker nu we om allerlei redenen minder makkelijk van hot naar her reizen. Dichter bij huis én dichter bij je dierbaren en jezelf blijven is overigens helemaal géén straf. Mooie bijkomstigheid is de tijd die je hiermee bespaart. En doe vooral dingen die je leuk vindt.

Zo ben ik samen met m’n goeie vriendin Carine de podcast Moordzaken gestart. Ik zie het als een langgekoesterde ‘droom’. Als jong mannetje vond ik het leuk om zelf spannende hoorspelen te maken. Je kent het wel. Zelf de geluiden van voetstappen en deuren nadoen en opnemen met een cassetterecorder. Ik was enig kind en kan je verzekeren dat ik hier alleen of samen met vriendjes heel wat uurtjes in heb gestopt.

Tegenwoordig luister ik met heel veel plezier – meestal onderweg – naar allerlei podcasts van actualiteiten tot ‘true crime’. Op het gebied van waargebeurde misdaad is er al veel moois gemaakt, zoals De kasteelmoord, De brand in het landhuis en Kwaad Bloed.

Toch voelde ik de behoefte om daar nog iets aan toe te voegen, en daarin heb ik de perfecte partner gevonden. Wij, Carrie & Eddie, kijken in onze podcast Moordzaken verder dan de feiten bij allerlei spraakmakende – vaak nog onopgeloste – moordzaken. Wij kunnen er géén genoeg van krijgen om lekker online te speuren naar alle (bijzondere) details op basis waarvan wij onze eigen mening vormen over wie het gedaan heeft. We doen dat in beginsel onafhankelijk van elkaar en proberen daar in onze podcast een vloeiende conversatie van te maken. Hartstikke ‘spannend’ om te doen. Je kunt onze eerste aflevering over de moord op Koen Everink al beluisteren op alle podcast platforms, zoals Spotify en iTunes. Binnenkort volgt de ongetwijfeld weer iets betere tweede aflevering, dus abonneer je zeker (als je het leuk vindt).

Onze ambitie is om elke twee weken (op zondag) een nieuwe aflevering uit te brengen. Werk aan de winkel dus… Dit betekent wel dat dit voorlopig even mijn laatste blog is, maar je weet nooit of ik nog eens terugkom als Heintje Davids.

Een cirkel is nog steeds rond…

 

Menselijk

Nu in mijn omgeving iedereen wel gehoord heeft van mijn ‘nieuwe’ student zijn, krijg ik natuurlijk vaak de vraag wat mijn motivatie is. Al eerder heb ik aangegeven mij te willen richten op het strafrecht. Wat mij daarin het meeste fascineert is het bij strafrecht gaat over mensen: menselijke tragedies, menselijke conflicten en vooral veel emoties. Doordat in strafzaken het proces grotendeels nog mondeling wordt gevoerd, namelijk op zitting, lijkt het vak van strafpleiter mij uitdagend. Je staat daarbij midden in de maatschappij.

Realiseer me heel goed dat er ethische dilemma’s bij komen kijken. Juist in deze tijd waarin de rechtsstaat onder druk lijkt te staan door steeds complexer wordende vormen van criminaliteit, is het van belang om de juridische implicaties daarvan goed te doorgronden. De rechter dient in de rechtsstaat een centrale rol te vervullen. Hij waarborgt de naleving van het legaliteitsbeginsel. Hij is een van de drie zelfstandige en onafhankelijke staatsmachten in de machtenscheiding. De rechter waarborgt de naleving van grondrechten. De burger moet op dit rechtszekerheidsbeginsel kunnen vertrouwen.

Ondertussen gebeuren er aan de overkant van de oceaan best vreemde dingen. Trump is een slechte acteur in een B-film, een compleet losgeslagen gek of een dictator (doorstrepen wat niet van toepassing is). Je kunt -zoals op alles- ook wedden op Trump’s ‘impeachment’. Hoe werkt zo’n afzettingsprocedure? Eerst moet blijken dat Trump de wet heeft overtreden. Met al z’n dubieuze activiteiten, waaronder de Trump Foundation, een liefdadigheidsinstelling waarvan hij het geld gebruikte voor persoonlijke doeleinden, moet dat vroeg of laat toch niet moeilijk zijn. Die zelfverrijking, waar Trump goed in is, kan hem weleens duur komen te staan. Dan is het natuurlijk nog zo dat het Congres (republikeinen) deze procedure moeten starten, maar dat kan. Het gerucht gaat al dat Trump eigenlijk helemaal geen president had willen worden, maar zijn kandidatuur meer als een publiciteitsstunt zag om z’n ‘marktwaarde’ bij de TV zenders te verhogen.

Bij de bookmakers zijn de ‘odds’ op dit moment in ieder geval 2:1 dat de president voor het einde van z’n eerste termijn het veld moet ruimen (voor de inauguratie was dit nog 4:1). Je kunt overigens ook op meer zaken wedden, zoals in welk jaar hij het veld moet ruimen, tot aan het feit of z’n derde huwelijk het eind van het jaar haalt (‘odds’ 16:1). Zelf vrees ik voor iets veel ergers…

Abraham Lincoln was destijds (in 1865) de eerste president van de Verenigde Staten die tijdens zijn ambtsperiode werd vermoord. Lincoln wordt beschouwd als een van de grootste Amerikaanse presidenten. Hij wordt geprezen om zijn leiderschap tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog, de afschaffing van de slavernij, de versterking van de nationale overheid en de modernisering van de economie. Wist u overigens dat John F. Kennedy de laatste, maar ook al de vierde president was die werd vermoord.

Waarom plegen mensen een moord? Waarom doen mensen bepaalde dingen? Ook weldenkende mensen maken keuzes en doen zichzelf daarmee iets aan. Moet hierbij denken aan burgemeester Eberhard van der Laan, die vorige week in een nuchtere, openhartige brief aan alle Amsterdammers liet weten dat er uitgezaaide longkanker bij hem is geconstateerd. De wijze waarop hij dit bekend maakte, vond ik moedig en zorgde ook voor veel hartverwarmend reacties. Hier zit echter ook iets heel ander menselijks in, namelijk tegen beter weten in je hele leven lang verstokt blijven roken. Niemand is vrij van zonde. Zelf rook ik weliswaar niet, maar ben absoluut niet vies van een goed glas. Het leven is te kort om slechte wijn te drinken, zegt een van m’n beste vrienden altijd. Het is inderdaad zo dat je het leven moet nemen, zoals het komt. Dat gaat overigens nooit volgens het perfecte plaatje.

Zo denk ik ook iets vreselijks te kunnen doen. Als ik iemand onzedelijk aan één van mijn dochters zou zien zitten en ik zou bij toeval een zware hockeystick in mijn handen zou hebben, dan zou ik deze persoon gemakkelijk uit woede een dodelijke klap kunnen verkopen. Mensen die mij beter kennen, weten dat ik écht niet snel kwaad word, dus als dat wél gebeurt, berg je dan maar. Eén van de meest geciteerde uitspraken van Abraham Lincoln is dan ook:

“When I do good, I feel good. When I do bad, I feel bad. That’s my religion.”