Prikkelarm

In deze tijden hoor je nog wel eens een ‘nieuw’ woord. Zo blijkt een prikkelarm uurtje winkelen bij de supermarkt al langer te bestaan. Juist voor mensen met  autisme is dat heel fijn. Zij zijn erg gevoelig voor geluid en licht. Dit heeft ook navolging gekregen bij musea, theatervoorstellingen en concerten.

Maar zijn we eigenlijk niet allemaal ‘overgevoelig’ voor alle prikkels, die we normaal krijgen? We willen continu ‘van alles’ maar nu kan of mag het simpelweg even niet. Alles is ineens compleet anders. Weg structuur en veel onzekerheid.

We zijn nu vaker alléén; in ieder geval niet op kantoor (met collegae) aan het werk. Dat biedt ruimte om naar andere dingen te kijken. Zo valt het mij op dat we al enkele weken van mooi lenteweer kunnen genieten met strakblauwe hemels. Af en toe gaat dit wel gepaard met een koude oostenwind. Nou komt dat redelijk vaak voor in deze tijd van het jaar. Maar zouden de stralende hemels en felle zon misschien veroorzaakt worden door de afname van het vliegverkeer? Het blijkt inderdaad zo te zijn dat vliegtuigen bijdragen aan wolkenvorming. Een en ander hangt wel af van de weersomstandigheden, maar vast staat dat vliegtuigen op grote hoogte zorgen voor extra waterdamp bij de verbranding van kerosine. De sluierwolken die vliegtuigen daarmee kunnen veroorzaken, noemt men ‘cirrus homogenitus’ (in het Nederlands: door de mens gemaakte sluierbewolking). Dit kan op grote hoogte zorgen voor een sluitend wolkendek, waardoor de zon niet meer te zien is. De invloed van het dagelijks weer is overigens veel groter.

Interessanter is de vraag of deze crisis tot grote hervormingen zal leiden. En zoals jullie weten uit eerdere blogs (“Gokje“, “De onzichtbare vijand“), ga ik hier niet proberen te voorspellen hoe de wereld er straks uitziet. Gelukkig hebben we al genoeg coronagoeroes. Weer zo’n mooi nieuw woord. Behoort zeker tot één van de kanshebbers naast het vorige keer al door mij getipte ‘groepsimmuniteit’. Iets waarvan we ondertussen kunnen afvragen of dat werkt.

Terug naar de coronagoeroes. Dit zijn mensen die precies weten hoe de wereld eruit gaat zien na de crisis. De centrale vragen daarbij lijken te zijn: “Wat gaat het met ons doen?” en “hoe gaat mijn leven er straks uitzien?”

Antwoord geven op de eerste vraag gaat veel mensen goed af als je alle orakels en voorspellers mag geloven. In veel gevallen gaat het om zelfbevestiging. Er komen weinig mensen voorbij die tot hun eigen grote verbazing moeten vaststellen dat de pandemie hun wereldbeeld totaal heeft veranderd, dat het virus al hun gedachten en idealen een flinke klap heeft gegeven. Niemand die zal zeggen dat hij of zij het nu echt even niet meer weet.

Ik geloof er zelf ook heilig in dat er dingen kunnen gaan veranderen, maar daarbij kan ik alléén maar voor mijzelf spreken. Ik denk dat de keuzes die ik zal maken ‘bewuster’ zullen zijn. Ik verwacht dat om ons heen mensen hun baan zullen verliezen of een belangrijk deel van hun inkomsten. Ook huwelijken en relaties kunnen onder druk komen te staan. Ik denk dat het goed is om daar de helpende hand toe te steken of open communicatie in stand te houden. Kortom: meer oog voor de medemens.

Natuurlijk zou ik ook willen bedenken – in vergezichten – hoe de hele wereld er na corona gaat uitzien, maar daar waag ik mij liever niet aan. Ik vind de veranderingen in mijn persoonlijke wereldbeeld al ingewikkeld genoeg.

Elke dag en soms meerdere keren per dag moeten we als persoon beslissingen maken met vergaande gevolgen. Meestal blijft het beperkt tot beslissingen op het persoonlijke vlak. Gevolgen die bovendien vaak niet goed te overzien zijn. Ik zou op dit moment niet graag in de schoenen willen staan van Rutte en andere beleidsbepalers. Zij moeten nu beslissingen maken waarvan de gevolgen vele malen groter zijn en waardoor bijna alle mensen geraakt worden. Deze kleine groep moet gróte beslissingen maken met gróte gevolgen voor onze hele maatschappij. Voor ons dus.

Het lastige is dat we moeten accepteren dat deze ingrijpende beslissingen vóór ons gemaakt worden. We moeten daarbij vertrouwen op de experts. Maar wat nu als de experts met grote regelmaat elkaar tegenspreken. Ik kijk dan even specifiek naar de Zweedse corona-aanpak, waarbij de beleidsmakers een nuchtere kosten-baten analyse maken, ze sociaal-maatschappelijke belangen afwegen tegen economische, en dat ze dan tot rationele beslissingen komen. Kortom: niet ‘overreageren‘.

In Zweden kunnen de kinderen nog gewoon naar school (en de ouders naar hun werk), de sportievelingen naar de sportschool en zijn bovendien alle cafés nog open. Met dit mooie weer staan de terrassen daar buiten opgebouwd. Ik zie het helemaal voor me. Heerlijk samen in Göteborg aan de haven. Je kunt er nog dagelijks met de ondertussen zwaar steun behoevende KLM (ik vind daar iets van…) naartoe vliegen. Oh nee, dat is juist wat ik niet meer wil doen. Maar toch.

Wat zou ik mij daar graag even overgegeven aan alle prikkels…