Ik ben #moe

Weet niet hoe jullie je voelen, maar ik ben #moe! En dan bedoel ik niet vermoeid van de Kerst of het afsteken van vuurwerk. Dat laatste heb ik namelijk nog nooit gedaan, maar daar kom ik zo op terug.

Wat is er aan de hand? Ik ben helemaal klaar met alle ‘hashtag dit’ en ‘hashtag dat’. Daar word ik dus een beetje recalcitrant van. Sowieso een eigenschap waar ik wel vaker last van heb. Ik vind het heerlijk om af en toe juist iets anders te doen dan wat er gezegd of verwacht wordt. Volgzaam ben ik zeker niet. Ik verwacht dat wel van anderen trouwens. De mensen die mij beter kennen, zullen dit herkennen.

Ik ben er dus klaar mee! De eerste hashtag die ik dit jaar tegenkwam was #dryjanuary… Ik dacht eerst even dat het de wens voor een mooie droge winter betrof. Wist je dat de rayonhoofden al uit hun #winterslaap zijn ontwaakt? Maar al snel had ik door dat het een moedige actie is van mensen om te werken aan een schone lever, blakende gezondheid of een strakke sixpack. Een maand lang géén druppel alcohol drinken dus. Nou weten we natuurlijk allemaal dat drank niet goed voor de hersencellen is, maar is het voor onze lange termijn gezondheid wel zo verstandig om ‘all the way’ te gaan. De korte termijn effecten zijn duidelijk. Je valt zeker een paar kilootjes af en als je een flinke innemer bent misschien wel meerdere kilo’s. Je bloeddruk zal meestal ook wat lager worden. En sommige mensen slapen er ook beter door. Net als de bedpartners die normaal naast deze snurkers liggen. Daarnaast kan het ook heel waardevol zijn om je relatie tot alcohol (lees: afhankelijkheid) te ‘resetten’. Maar pas op voor alle fabeltjes.

Er zijn ook gevaren bij #dryjanuary is uit onderzoeken gebleken. Mensen kunnen 31 dagen onthouding zien als een soort psychologische toestemming om na afloop weer net zo veel of zelfs meer te gaan drinken als eerst. Ook kan het ervoor zorgen dat je het jaar al begint met een negatieve mindset, terwijl je juist zo knallend het jaar ‘twintig twintig’ had willen ingaan. Zo adviseren experts om drie alcoholvrije dagen per week aan te houden, maar er zijn ook andere manieren om je organen te ontzien. Door veel te sporten verbrand je lever ook vet en als je meer fruit eet en minder suikers helpt dat ook. Je gezondheid wordt niet uitsluitend door alcoholconsumptie bepaald. Zorg dat je winterklaar bent.

Zelf heb ik ook wel eens een maandje niks gedronken. Op een gegeven moment kon ik de ‘Spa Rood’ niet meer zien; ben toen maar overgegaan op de alcoholvrije cocktails. Dat ziet er tenminste nog een beetje gezellig uit. Grootste probleem bij mij was vervolgens het ‘jojo-effect’. In het begin raakte ik snel flink wat kilo’s kwijt, maar daarna kwam ik ‘sterker’ (lees: zwaarder) terug. Vetcellen – in ieder geval die van mij – kunnen maar moeilijk omgaan met veranderingen. Ze krijgen stress, namelijk celstress. De cel kan hier op twee manieren op reageren. Namelijk door de ruimte om de cel heen te vergroten ofwel door de cel opnieuw aan te vullen met vet ofwel te groeien. Het vergroten van de omgeving kost de cel veel energie. Terwijl je juist minder energie hebt als je op dieet bent. Daarom kiest de vetcel voor de gemakkelijke weg: opnieuw groeien. Daardoor is het mogelijk dat je juist weer meer aankomt, zoals in mijn geval. Ik schreef al eerder over de ‘poreuze cirkel’.

Bij mij helpt het veranderen van mijn levensstijl beter om gezond te blijven. Zo heb ik om de alcoholconsumptie in te dammen – en nooit meer ‘roekeloos’ te zijn – de 0.0 biertjes al enige tijd geleden stevig omarmd. De Leffe 0.0 smaakt overigens een stuk beter dan Heineken 0.0 (zal maar niet zeggen dat ik aandelen Anheuser-Busch, producent van Leffe, bezit). Er zit overigens wel flink wat suiker in deze alcoholvrije biertjes; in écht bier nauwelijks. Verder probeer ik steeds gezonder te eten. Minder vlees, maar ik ben zeker géén vegetariër of veganist. Wat een gedoe. Ik kwam deze maand ook #veganuary nog tegen. Brrrr, weer zo’n hashtag…

Niet alleen gezond eten helpt, maar ook voldoende beweging (vet verbranden!) is belangrijk. Zo heb ik ook dit jaar mijn fietsdoel op Strava weer gesteld op 6.000 kilometer. Dit heb ik in 2019 netjes gehaald. Hoogtepunt van het jaar was de fietstrip naar Hamburg. Ook dit jaar staat er weer een ‘volwassen’ tochtje op het vizier. Fietsend (en varend) naar en door Yorkshire.

Gewicht is maar een getal. Ik ben dan ook al m’n hele leven ‘te kort voor m’n gewicht’. Ben tegenwoordig niet meer gefrustreerd over het feit dat m’n ‘Body Mass Index’ (BMI) al sinds de dag dat ik m’n ega ontmoette en verleidde nooit meer binnen de norm (<25) is gekomen. Oh, wat was ik ‘afgetraind’ toen. Ik had een weddenschap met een clubgenoot. De ‘eindweging’ deden we op Schiphol op de kofferweegschaal bij de incheckbalie. Bij vertrek voor onze eerste Lustrumreis, binnenkort volgt de zesde. Over de weddenschap kan ik zeggen “gewonnen”! En als grote bonus ontmoette ik in dezelfde maand (december 1995) de vrouw van m’n leven.

Maar laten we eerlijk zijn. Iedereen vindt wel iets minder mooi aan zijn of haar lichaam, maar dat kunnen we beter accepteren. Ze zeggen dat je mooi bent zoals je bent. Dat geloof ik dan maar. Wat andere mensen van jouw lichaam vinden, is niet relevant. Gelukkig. Gezond zijn wel!

En gezond verstand helpt ook. We hebben dit jaar voor ruim 70 miljoen euro aan vuurwerk afgestoken. De schade is vooralsnog berekend op 15 miljoen euro. Het Verbond van Verzekeraars spreekt zorgelijk genoeg van een “gemiddelde jaarwisseling”. En dan heb ik het nog niet eens over alle immateriële en gevolgschade voor de nabestaanden van mensen die er nu helemaal niet meer zijn of voor mensen die voor hun hele leven verminkt zijn. Hoe moeilijk kan het zijn om al het vuurwerk te verbieden. In bijna alle omringende landen hebben ze dat al lang bedacht. In ieder geval voor het zwaardere knalwerk. Zelf heb ik vuurwerk altijd gezien als ‘geld verbranden’ dus voor mij is de stap niet groot. En natuurlijk kan óók ik genieten van een mooie en spectaculaire vuurwerkshow met muziek en tierelantijnen. Laten we daar dan als overheid jaarlijks nog wat geld aan uitgeven, maar per saldo is dat een stuk goedkoper dan alle ellende, die we nu van het vuurwerk hebben.

#vuurwerkverbodnu

What time is it?

Toen ik in september 2016 ‘Back to school‘ ging had ik niet kunnen bevroeden dat dit zou leiden tot een carrière als blogger. Ik wil het overigens niet groter maken dan het is. Ik beleef er gewoon ontzettend veel plezier aan om een beetje te schrijven over wat ik doe en vind. Krijg vaak te horen “je schrijft wel leuk” of “allemaal zo herkenbaar”, maar ook “wat een lange verhalen” of “onnavolgbaar waar je naartoe wilt”… Heb er zelfs eens een professioneel schrijfster naar laten kijken, die ook niks anders kon concluderen als “behoorlijk van de hak op de tak”, maar da’s blijkbaar jouw schrijfstijl. Niks aan veranderen adviseerde zij.

Vandaag dus m’n vijftigste blog. Ik zou zeggen: onthoud dat getal! Voor degene die ze niet allemaal heeft gezien of gelezen (kan eigenlijk niet), volgt een kleine bloemlezing. Heb ondertussen een lezersschare van zo’n 250 tot 300, waarop ik best trots ben. Net als m’n kinderen hun instavolgers in de gaten houden, kan ik ook zien hoeveel mensen (niet precies ‘wie’ overigens; hier géén Facebook praktijken!) lezen en in welk land ze zich bevinden. Volgens mij is het vaak vakantievermaak als ik de tropische landen zie, waar m’n lezers zitten. Ik zie iemand voor me, die liggend in een hangmat, slurpend aan een mojito gniffelend m’n blog leest.

Hoewel ik altijd wel snel weet waarover ik het wil hebben, duurt het toch altijd even voordat het goed en wel op papier staat. Ik zit hiermee ondertussen helemaal in mijn ‘Comfortzone‘. Met die blog raakte ik blijkbaar veel mensen bleek uit de reakties. Ben niet de enige met het ‘midlife-ben op zoek naar iets anders-gevoel’. Misschien heeft het iets te maken met leeftijd? Zie inderdaad steeds vaker om mij heen dat leeftijdsgenoten de schroom van zich afwerpen en voor een totaal andere richting kiezen. Helaas zoekt men dit ‘andere’ ook af en toe in relaties. De vele scheidingen bewijzen dat de cijfers kloppen. Dat kan natuurlijk een ‘Kantelmomentje‘ zijn, of toch een typisch gevalletje van ‘Dwaling‘…

Dat ik na een jaar alweer stopte met m’n studie Rechten in een diepgaand moment van ‘Reflectie‘ was voor sommigen een grote teleurstelling. De droom, die zij met mij beleefden, spatte uiteen. Ik noemde het al ‘Zelfoverschatting‘ en inderdaad kon ik de druk van het presteren niet meer aan. En dan bedoel ik vooral het schoolse systeem en de intensieve studiemethodieken van tegenwoordig.

Toevallig kwamen er in die periode (zomer 2017) twee kerels op mijn pad, die al jaren op zeer succesvolle wijze enkele pasta restaurantjes runden. Ik durfde er zelfs in mijn blog ‘Schaamteloos‘ reclame voor te maken. Tot op de dag van vandaag heeft géén enkele haar op m’n hoofd – daar heb ik er gelukkig nog steeds genoeg van, ondanks diezelfde leeftijd – spijt van de beslissing om met deze ‘Spaghetteria-boys’ in zee te gaan. Wat ik tijdens m’n jaartje studie merkte, is dat het omgaan met (veel) jonge mensen jezelf ook jong houdt, en belangrijker misschien nog ook de connectie met m’n kinderen heeft versterkt. Hoewel de uitdaging om een drietal pubermeiden klaar te stomen voor de volgende (zelfstandige) fase er niet eenvoudiger op is geworden. In dat licht bezien helpt de mediationopleiding (‘Back to school again‘), die ik eind 2018 heb gevolgd en de daarbij opgedane vaardigheden wellicht meer. Ondertussen maak ik als buurtbemiddelaar in m’n eigen gemeente de eerste vlieguren. Daar leer ik al het nodige van. Zo kan ik ‘t thuis ook een beetje in goede banen leiden.

Verder is mijn fascinatie voor documentaires, met name die gebaseerd zijn op ‘True Crime’ ook niet verdwenen. ‘As we speak’ zit ik middenin de nieuwe 8-delige Netflix documentaire ‘The Disappearance of Madeleine McCann‘. Ik blijf nog steeds die ouders verdacht vinden. Niks zo onwaarschijnlijk als de ‘Werkelijkheid‘. Noem het gerust ‘Beroepsdeformatie‘…

Ook is er mijn besmetting met het ‘Virus‘ dat sport heet… Kijk zeker ook eens naar de documentaire ‘Drive to survive‘. Sorry weer op Netflix; je zou bijna denken dat ik er een belang in heb, maar dat is niet zo. Denk overigens nog steeds wat van beleggen te weten, of is het alleen maar ‘Kuddegedrag‘? Genoemde documentaire vertelt je over het leven achter de schermen in de Formule 1 en gelukkig niet alleen maar over Max Verstappen, die behoorlijk ‘Roekeloos‘ z’n rondjes rijdt. En in dit ongelooflijke Ajax-jaar zie ik terug hoe je moet ‘Excelleren‘…

Verder zal ik moeten bewijzen dat al mijn eigen sportieve inspanningen géén ‘Fabeltjes‘ blijken te zijn. De eeuwige strijd tegen het ouder worden en de daarbij behorende groei in omvang en gewicht. Dat wil ik niet. Hopelijk blijf ik fietsverslaafd, en daardoor enigszins fit. Er staat voor deze zomer in ieder geval weer een mooie fietstocht naar Hamburg gepland. ‘Parijs was toch niet zo ver‘…

M’n fans kunnen dus gerust zijn, ook als vijftiger (binnenkort!) blijf ik bloggen. Er komt een nieuwe fase aan met uitwonende en wellicht studerende kinderen, die wel of niet zullen aantonen dat wij als ouders de twintig daarvoor liggende jaren in staat zijn geweest om onze kinderen goed ‘voor te leven’. Als opvoeden zo makkelijk zou zijn, dan had ik wel dat woord gebruikt. ‘Wat van ver komt…‘ is lekker…

Ook zullen we hier in huis – als we straks met z’n tweeën zijn – gaan zien hoe  ‘de Tovenaar en de Profeet’ verder samen hun leven invulling geven. Wie zegt er: ‘Ho ho ho‘? We hebben ieder geval nog grootse plannen voor de toekomst; alles ‘Puur Natuurnatuurlijk. Wat de toekomst gaat bieden, blijft altijd spannend. Spaar géén geld, maar spaar mooie momenten…

Een ding staat snel te gebeuren. Ben geboren in het jaar 1969, net voordat Neil Armstrong als eerste mens een stap op de maan zette. Hij sprak toen hij vanuit de maanladder van de Apollo 11 afdaalde de volgende legendarische woorden:  “That’s one small step for man, one giant leap for mankind”. Voor zo meteen geldt: ‘What time is it? It’s Partytime!’

 

Roekeloos

Als mens -en zeker als student- kan je onnadenkend en onbezonnen zijn, maar in juridische zin ben je dat niet zo snel. Zo blijkt een veroordeling voor schuld door roekeloosheid in het verkeer vrij zeldzaam te zijn. Dit levert veel onvrede op en krijgt ook de nodige media-aandacht. Heel recent lazen we in het NRC nog dat “de auto zelden een wapen is”.

Je kunt in Nederland namelijk straalbezopen in een auto stappen (7x de toegestane hoeveelheid), met bijna 50 km/uur de maximale snelheid overschrijden, de controle over het stuur verliezen (rijdend in een voor de beginnende bestuurder onbekende auto), daarmee iemand volledig in kreukels rijden (gelukkig deze keer niet dood) en toch niet veroordeeld worden voor ‘roekeloos’ rijden. Deze uitspraak is hier te vinden. De voorbeelden in de rechtspraak hiervan zijn helaas legio.

Dit is als buitenstaander ongetwijfeld moeilijk te begrijpen, maar denk zeker ook eens aan slachtoffers en/of nabestaanden. In Nederland kan je voor het veroorzaken van een dodelijk verkeersongeluk een straf krijgen, die kan variëren van een boete, een taakstraf, ontzegging van de rijbevoegdheid tot een (voorwaardelijke) gevangenisstraf. Gaat het om een overtreding (zoals bellen of appen tijdens het rijden), dan volgt een relatief lichte straf: hoogstens twee maanden hechtenis en €3.900 euro boete. De maximale ontzegging van de rijbevoegdheid is twee jaar.

Is de bestuurder schuldig en gaat het om een misdrijf, dan kan de rechter een beduidend zwaardere straf opleggen: maximaal 9 jaar gevangenisstraf en €20.250 euro boete. Bij roekeloos rijgedrag is het strafmaximum voor een dodelijk ongeluk hoger dan bij lagere categorieën van schuld: 6 jaar gevangenisstraf in plaats van 3 jaar. De rechter kan een verdachte ook vrijspreken, als hij vindt dat de verdachte geen enkele blaam treft. Bijvoorbeeld wanneer hij goed in zijn autospiegels keek, maar een groot bord zijn zicht belemmerde. Kortom: de straf hangt – net als in iedere rechtszaak – sterk af van de omstandigheden en feiten.

Mag in ieder geval duidelijk zijn dat er bij moord of doodslag veel zwaarder gestraft wordt. Het grote verschil is dat in zo’n geval iemand met opzet de ander heeft gedood. Om hiervoor tot een veroordeling te komen, moet deze opzet wel bewezen worden. Bij een dodelijk verkeersongeval is van opzet meestal géén sprake. Wel een poging tot doodslag is bijvoorbeeld het inrijden op een persoon met 25 km/uur. Op basis van de onderzoeksgegevens wordt daarin de kans op een dodelijke afloop bij zo’n snelheid gesteld op in zijn algemeenheid 5%.

Even terug naar de ‘gewone’ automobilist. Deze zal vrijwel nooit de intentie hebben om een ongeluk te veroorzaken, laat staan om iemand te doden. We maken natuurlijk wel fouten in het verkeer (iedereen weet toch dat bellen of appen tijdens het rijden niet veilig is), waarmee we ongewild de dood van een ander kunnen veroorzaken. Toch worden hiervoor aanzienlijk lagere straffen opgelegd dan wanneer er opzet in het spel is. Een bekend voorbeeld is de Poolse man, die in 2013 door behoorlijke onoplettendheid drie mensen doodreed. De uitspraak is hier te vinden met een toelichting erop. De man kreeg een taakstraf van 120 uur.

Het zal niemand verwonderen dat er over lage straffen bij dodelijke verkeersongevallen veel te doen is. Niet alleen de gewone burger begrijpt het vaak niet – het komt veel in het nieuws – maar ook de geleerden vinden dat er iets kan of moet veranderen.

Zonder al teveel in te gaan op de juridische details – heb net een annotatie (zeg maar juridische notitie) geschreven over dit onderwerp – denk ik dat de wetgever hier z’n doel voorbij geschoten is. Door heel specifiek een categorie te creëren voor schuld door roekeloosheid in het verkeer met alle vereisten, die daaraan verbonden zijn, wordt uiteindelijk zelden iemand daarvoor veroordeeld. In het algemeen zal bij roekeloosheid sprake moeten zijn van bewustheid van het risico van ernstige gevolgen, waarbij op zeer lichtzinnige wijze ervan wordt uitgegaan dat deze risico’s zich niet zullen realiseren. Uit de jurisprudentie – het geheel van uitspraken van alle rechters – blijkt dat dit slechts wordt aangenomen in wedstrijdachtige situaties (kat-en-muisspel, achtervolging e.d.) in het verkeer. Zolang je nog de intentie en idee hebt dat je wel goed kunt rijden en/of ontwijken, dan is dit niet ‘roekeloos’ in de zin van de wet. Dat is nu precies het probleem van mensen, die met veel teveel drank op in de auto stappen. Zij denken natuurlijk altijd dat ze nog goed kunnen rijden. Net als de snelheidsmaniak, die steeds net op tijd – totdat het één keer misgaat – de andere weggebruikers weet te ontwijken en denkt dat ie Max Verstappen ‘himself’ is.

In mijn ogen zou het beter zijn om bepaalde gedragingen te benoemen (‘objectief’) en daaraan direct een bepaalde strafmaat verbinden (cumulatief bij meerdere misdragingen) ongeacht intenties en/of bijzondere omstandigheden. Het lichte straffen is overigens géén vrijbrief om nu dan maar bellend en whatsappend te blijven rijden – ben daar zelf ook zeker niet heilig in – maar met drank op én ook nog veel te hard scheurend, is écht een schande. Uber heeft immers een taxi voor iedereen, ook voor studenten, betaalbaar gemaakt.

Tip voor al die mensen die nu na alle toetsen, examens en tentamens of om wat voor een reden dan ook eens een avondje los willen gaan, blijf toch altijd een beetje nadenken. Dan doe ik dat ook!