What time is it?

Toen ik in september 2016 ‘Back to school‘ ging had ik niet kunnen bevroeden dat dit zou leiden tot een carrière als blogger. Ik wil het overigens niet groter maken dan het is. Ik beleef er gewoon ontzettend veel plezier aan om een beetje te schrijven over wat ik doe en vind. Krijg vaak te horen “je schrijft wel leuk” of “allemaal zo herkenbaar”, maar ook “wat een lange verhalen” of “onnavolgbaar waar je naartoe wilt”… Heb er zelfs eens een professioneel schrijfster naar laten kijken, die ook niks anders kon concluderen als “behoorlijk van de hak op de tak”, maar da’s blijkbaar jouw schrijfstijl. Niks aan veranderen adviseerde zij.

Vandaag dus m’n vijftigste blog. Ik zou zeggen: onthoud dat getal! Voor degene die ze niet allemaal heeft gezien of gelezen (kan eigenlijk niet), volgt een kleine bloemlezing. Heb ondertussen een lezersschare van zo’n 250 tot 300, waarop ik best trots ben. Net als m’n kinderen hun instavolgers in de gaten houden, kan ik ook zien hoeveel mensen (niet precies ‘wie’ overigens; hier géén Facebook praktijken!) lezen en in welk land ze zich bevinden. Volgens mij is het vaak vakantievermaak als ik de tropische landen zie, waar m’n lezers zitten. Ik zie iemand voor me, die liggend in een hangmat, slurpend aan een mojito gniffelend m’n blog leest.

Hoewel ik altijd wel snel weet waarover ik het wil hebben, duurt het toch altijd even voordat het goed en wel op papier staat. Ik zit hiermee ondertussen helemaal in mijn ‘Comfortzone‘. Met die blog raakte ik blijkbaar veel mensen bleek uit de reakties. Ben niet de enige met het ‘midlife-ben op zoek naar iets anders-gevoel’. Misschien heeft het iets te maken met leeftijd? Zie inderdaad steeds vaker om mij heen dat leeftijdsgenoten de schroom van zich afwerpen en voor een totaal andere richting kiezen. Helaas zoekt men dit ‘andere’ ook af en toe in relaties. De vele scheidingen bewijzen dat de cijfers kloppen. Dat kan natuurlijk een ‘Kantelmomentje‘ zijn, of toch een typisch gevalletje van ‘Dwaling‘…

Dat ik na een jaar alweer stopte met m’n studie Rechten in een diepgaand moment van ‘Reflectie‘ was voor sommigen een grote teleurstelling. De droom, die zij met mij beleefden, spatte uiteen. Ik noemde het al ‘Zelfoverschatting‘ en inderdaad kon ik de druk van het presteren niet meer aan. En dan bedoel ik vooral het schoolse systeem en de intensieve studiemethodieken van tegenwoordig.

Toevallig kwamen er in die periode (zomer 2017) twee kerels op mijn pad, die al jaren op zeer succesvolle wijze enkele pasta restaurantjes runden. Ik durfde er zelfs in mijn blog ‘Schaamteloos‘ reclame voor te maken. Tot op de dag van vandaag heeft géén enkele haar op m’n hoofd – daar heb ik er gelukkig nog steeds genoeg van, ondanks diezelfde leeftijd – spijt van de beslissing om met deze ‘Spaghetteria-boys’ in zee te gaan. Wat ik tijdens m’n jaartje studie merkte, is dat het omgaan met (veel) jonge mensen jezelf ook jong houdt, en belangrijker misschien nog ook de connectie met m’n kinderen heeft versterkt. Hoewel de uitdaging om een drietal pubermeiden klaar te stomen voor de volgende (zelfstandige) fase er niet eenvoudiger op is geworden. In dat licht bezien helpt de mediationopleiding (‘Back to school again‘), die ik eind 2018 heb gevolgd en de daarbij opgedane vaardigheden wellicht meer. Ondertussen maak ik als buurtbemiddelaar in m’n eigen gemeente de eerste vlieguren. Daar leer ik al het nodige van. Zo kan ik ‘t thuis ook een beetje in goede banen leiden.

Verder is mijn fascinatie voor documentaires, met name die gebaseerd zijn op ‘True Crime’ ook niet verdwenen. ‘As we speak’ zit ik middenin de nieuwe 8-delige Netflix documentaire ‘The Disappearance of Madeleine McCann‘. Ik blijf nog steeds die ouders verdacht vinden. Niks zo onwaarschijnlijk als de ‘Werkelijkheid‘. Noem het gerust ‘Beroepsdeformatie‘…

Ook is er mijn besmetting met het ‘Virus‘ dat sport heet… Kijk zeker ook eens naar de documentaire ‘Drive to survive‘. Sorry weer op Netflix; je zou bijna denken dat ik er een belang in heb, maar dat is niet zo. Denk overigens nog steeds wat van beleggen te weten, of is het alleen maar ‘Kuddegedrag‘? Genoemde documentaire vertelt je over het leven achter de schermen in de Formule 1 en gelukkig niet alleen maar over Max Verstappen, die behoorlijk ‘Roekeloos‘ z’n rondjes rijdt. En in dit ongelooflijke Ajax-jaar zie ik terug hoe je moet ‘Excelleren‘…

Verder zal ik moeten bewijzen dat al mijn eigen sportieve inspanningen géén ‘Fabeltjes‘ blijken te zijn. De eeuwige strijd tegen het ouder worden en de daarbij behorende groei in omvang en gewicht. Dat wil ik niet. Hopelijk blijf ik fietsverslaafd, en daardoor enigszins fit. Er staat voor deze zomer in ieder geval weer een mooie fietstocht naar Hamburg gepland. ‘Parijs was toch niet zo ver‘…

M’n fans kunnen dus gerust zijn, ook als vijftiger (binnenkort!) blijf ik bloggen. Er komt een nieuwe fase aan met uitwonende en wellicht studerende kinderen, die wel of niet zullen aantonen dat wij als ouders de twintig daarvoor liggende jaren in staat zijn geweest om onze kinderen goed ‘voor te leven’. Als opvoeden zo makkelijk zou zijn, dan had ik wel dat woord gebruikt. ‘Wat van ver komt…‘ is lekker…

Ook zullen we hier in huis – als we straks met z’n tweeën zijn – gaan zien hoe  ‘de Tovenaar en de Profeet’ verder samen hun leven invulling geven. Wie zegt er: ‘Ho ho ho‘? We hebben ieder geval nog grootse plannen voor de toekomst; alles ‘Puur Natuurnatuurlijk. Wat de toekomst gaat bieden, blijft altijd spannend. Spaar géén geld, maar spaar mooie momenten…

Een ding staat snel te gebeuren. Ben geboren in het jaar 1969, net voordat Neil Armstrong als eerste mens een stap op de maan zette. Hij sprak toen hij vanuit de maanladder van de Apollo 11 afdaalde de volgende legendarische woorden:  “That’s one small step for man, one giant leap for mankind”. Voor zo meteen geldt: ‘What time is it? It’s Partytime!’

 

Schaamteloos

We leven in een tijd waarin schaamteloosheid troef is. Het lijkt er soms op alsof we allemaal een bandeloos leven leiden tegenwoordig. Het woord kent ‘gelukkig’ vele gedaanten. Dat laat ik graag zien aan de hand van wat voorbeelden uit het dagelijks leven.

Om te beginnen heeft bijna de helft van Nederland ook de afgelopen weken weer zonder schaamte -schaamteloos dus- gelogen over de Goedheiligman. Doen we dit wellicht omdat dit het enige typische Nederlandse feestje (naast Koningsdag) is, dat wij kennen. Moesten we altijd al net doen dat de Sint bestaat (soms met behulp van een Hulp-Sint), nu moeten we ook nog iets verzinnen op die Zwarte Pieten, die niet eens allemaal meer zwart mogen zijn. Doet me denken aan de blauwe smurfen van Vader Abraham (de Fluitsmurf begint…) totdat op een gegeven moment de hele familie om de hoek kwam kijken: Grote smurf, brilsmurf, lolsmurf, moppersmurf en zo verder. Gelukkig was er dan uiteindelijk ook Smurfin. Over emancipatie gesproken.

Zo gaat het nu ook met Zwarte Piet, als je een keertje naar het Sinterklaasjournaal hebt gekeken, komen ze allemaal voorbij: Hoofdpiet, Huispiet, Wellespiet (Nietespiet?), Pietje Precies, Boekpiet, Luisterpiet, Malle Pietje, Zielepiet en Vlogpiet. Je kunt zeggen dat het alleen maar ‘het in de maling nemen’ is van je kinderen, maar we zijn er zelf ooit ook slachtoffer van geweest (#metoo). Die schijnheilige… Over onkuis -ook schaamteloos dus- gesproken, kijk nog maar eens naar deze Sinterklaas-sketch uit Jiskefet (nog steeds een Klassieker). Hans Teeuwen heeft trouwens het genre schaamteloze grappen bijna uitgevonden.

Heel schandelijk -écht schaamteloos dus- was de recente actie van de Radio 538 DJ Frank Dane. Hij is overigens de broer van die andere onbetamelijke -ook schaamteloze dus- grappenmaker Robert Jensen; jawel die met de slechtste sidekick allertijden Jan Paparazzi. Frank Dane liet een paar weken geleden in de 538 radiostudio tijdens een optreden van zangeres Maan (een kindersterretje die een aardig ‘moppie’ kan zingen) een streaker wellustig -schaamteloos dus- met z’n blote pik voor haar neus dansen. Jullie zullen denken, dat dit een te slechte grap is om waar te zijn. Niet dus, zie hier de beelden. Gerucht gaat trouwens dat Gordon ‘m (laat even in het midden wat of wie) direct herkende. Over iemand gesproken zonder schaamtegevoel. Dane lijkt ermee weg te komen omdat hij daarna nogmaals met Maan het live op de radio heeft uitgepraat. Het arme meisje was natuurlijk bang dat niemand ooit meer haar plaatjes zou draaien. Muzikanten zijn blijkbaar nog steeds erg afhankelijk van het pluggen op de radio. Sommige dingen veranderen dus blijkbaar nooit.

Gelukkig zijn mijn eigen kinderen de ‘Sinterklaasleeftijd’ al enige tijd voorbij. Met drie puberende tieners krijg je te maken met ongegeneerd -schaamteloos dus- liegen over allerlei zaken. Of het nu het ontkennen van thuis jatten van chocolade is, of de ongewenste bezoekjes aan de supermarkt voor fris en onfris (pinpassen verklappen veel), met het grootste gemak worden er mooie verhalen bij verzonnen. En dan hebben we het nog niet eens over het wel of niet gezoend hebben met vriendjes. Daar ontbreken tot nu toe nog de bewijzen voor. Gelukkig maar, ik weet niet of ik daar al aan toe ben (waarschijnlijk is het al gebeurd)…

We herkennen deze dilemma’s allemaal (alléén van vroeger natuurlijk!). Waggelend en overal tegenaan botsend de trap op lopen en vervolgens bij hoog en laag beweren dat je echt niet teveel hebt gedronken. Een naar drank ruikende mond proberen te verhullen door een hele bus Mentos ‘Adje te trekken’. Dat laatste kan je ook lezen als een ontuchtige -dus schaamteloze- handeling, maar zo is het niet bedoeld.

Jullie zullen je ondertussen wel afvragen, waarom ik hier over dit soort bandeloze (schaamteloze dus) praktijken schrijf. De reden is dat ik zelf hier ook even zónder beleefde terughoudendheid -schaamteloos dus- reclame wil maken voor eigen parochie. Zoals tussen de regels al eens te lezen was, ben ik sinds deze zomer nauw betrokken geraakt bij de Spaghetteria’s. Dit is een nu nog kleine keten van pasta-restaurants. Afgelopen maand is de vijfde vestiging geopend in Amsterdam aan het Olympiaplein. Wat is hier zo bijzonder aan?

Twee jonge kerels met Italiaanse affiniteit hebben een échte Italiaanse pastabar weten te creëren met goeie Italiaanse koks en knappe jongens in de bediening. Zij gebruiken producten, die zij rechtstreeks uit Italië halen, onder andere het meel, waar zij zelf pasta’s en ravioli’s van maken in hun Laboratorio. Omdat in de Spaghetteria’s dagelijks slechts keuze is uit zes gerechten (wel regelmatig wisselend), is alles absoluut vers, maar belangrijker nog, er wordt niks weggegooid. Kortom: ook nog erg duurzaam.

Tenslotte zijn alle zaken heel sfeervol op z’n Italiaans ingericht, met grote tafels, waar je kunt aanschuiven (ook in je ééntje), met voldoende verlichting en bovenal aan het eind van de avond een espresso voor € 1,50 (cappuccino kan je niet bestellen, want die drinkt een Italiaan ’s-avonds niet). Het zijn dan ook de jonge Amsterdamse en Utrechtse (ook daar al één vestiging) hipsters, die de Spaghetteria’s flink omarmd hebben.

Precies, schaamteloosheid is ook mij niet vreemd, ‘buon appetito, spaghetti alle vongole’!