Ik ben #moe

Weet niet hoe jullie je voelen, maar ik ben #moe! En dan bedoel ik niet vermoeid van de Kerst of het afsteken van vuurwerk. Dat laatste heb ik namelijk nog nooit gedaan, maar daar kom ik zo op terug.

Wat is er aan de hand? Ik ben helemaal klaar met alle ‘hashtag dit’ en ‘hashtag dat’. Daar word ik dus een beetje recalcitrant van. Sowieso een eigenschap waar ik wel vaker last van heb. Ik vind het heerlijk om af en toe juist iets anders te doen dan wat er gezegd of verwacht wordt. Volgzaam ben ik zeker niet. Ik verwacht dat wel van anderen trouwens. De mensen die mij beter kennen, zullen dit herkennen.

Ik ben er dus klaar mee! De eerste hashtag die ik dit jaar tegenkwam was #dryjanuary… Ik dacht eerst even dat het de wens voor een mooie droge winter betrof. Wist je dat de rayonhoofden al uit hun #winterslaap zijn ontwaakt? Maar al snel had ik door dat het een moedige actie is van mensen om te werken aan een schone lever, blakende gezondheid of een strakke sixpack. Een maand lang géén druppel alcohol drinken dus. Nou weten we natuurlijk allemaal dat drank niet goed voor de hersencellen is, maar is het voor onze lange termijn gezondheid wel zo verstandig om ‘all the way’ te gaan. De korte termijn effecten zijn duidelijk. Je valt zeker een paar kilootjes af en als je een flinke innemer bent misschien wel meerdere kilo’s. Je bloeddruk zal meestal ook wat lager worden. En sommige mensen slapen er ook beter door. Net als de bedpartners die normaal naast deze snurkers liggen. Daarnaast kan het ook heel waardevol zijn om je relatie tot alcohol (lees: afhankelijkheid) te ‘resetten’. Maar pas op voor alle fabeltjes.

Er zijn ook gevaren bij #dryjanuary is uit onderzoeken gebleken. Mensen kunnen 31 dagen onthouding zien als een soort psychologische toestemming om na afloop weer net zo veel of zelfs meer te gaan drinken als eerst. Ook kan het ervoor zorgen dat je het jaar al begint met een negatieve mindset, terwijl je juist zo knallend het jaar ‘twintig twintig’ had willen ingaan. Zo adviseren experts om drie alcoholvrije dagen per week aan te houden, maar er zijn ook andere manieren om je organen te ontzien. Door veel te sporten verbrand je lever ook vet en als je meer fruit eet en minder suikers helpt dat ook. Je gezondheid wordt niet uitsluitend door alcoholconsumptie bepaald. Zorg dat je winterklaar bent.

Zelf heb ik ook wel eens een maandje niks gedronken. Op een gegeven moment kon ik de ‘Spa Rood’ niet meer zien; ben toen maar overgegaan op de alcoholvrije cocktails. Dat ziet er tenminste nog een beetje gezellig uit. Grootste probleem bij mij was vervolgens het ‘jojo-effect’. In het begin raakte ik snel flink wat kilo’s kwijt, maar daarna kwam ik ‘sterker’ (lees: zwaarder) terug. Vetcellen – in ieder geval die van mij – kunnen maar moeilijk omgaan met veranderingen. Ze krijgen stress, namelijk celstress. De cel kan hier op twee manieren op reageren. Namelijk door de ruimte om de cel heen te vergroten ofwel door de cel opnieuw aan te vullen met vet ofwel te groeien. Het vergroten van de omgeving kost de cel veel energie. Terwijl je juist minder energie hebt als je op dieet bent. Daarom kiest de vetcel voor de gemakkelijke weg: opnieuw groeien. Daardoor is het mogelijk dat je juist weer meer aankomt, zoals in mijn geval. Ik schreef al eerder over de ‘poreuze cirkel’.

Bij mij helpt het veranderen van mijn levensstijl beter om gezond te blijven. Zo heb ik om de alcoholconsumptie in te dammen – en nooit meer ‘roekeloos’ te zijn – de 0.0 biertjes al enige tijd geleden stevig omarmd. De Leffe 0.0 smaakt overigens een stuk beter dan Heineken 0.0 (zal maar niet zeggen dat ik aandelen Anheuser-Busch, producent van Leffe, bezit). Er zit overigens wel flink wat suiker in deze alcoholvrije biertjes; in écht bier nauwelijks. Verder probeer ik steeds gezonder te eten. Minder vlees, maar ik ben zeker géén vegetariër of veganist. Wat een gedoe. Ik kwam deze maand ook #veganuary nog tegen. Brrrr, weer zo’n hashtag…

Niet alleen gezond eten helpt, maar ook voldoende beweging (vet verbranden!) is belangrijk. Zo heb ik ook dit jaar mijn fietsdoel op Strava weer gesteld op 6.000 kilometer. Dit heb ik in 2019 netjes gehaald. Hoogtepunt van het jaar was de fietstrip naar Hamburg. Ook dit jaar staat er weer een ‘volwassen’ tochtje op het vizier. Fietsend (en varend) naar en door Yorkshire.

Gewicht is maar een getal. Ik ben dan ook al m’n hele leven ‘te kort voor m’n gewicht’. Ben tegenwoordig niet meer gefrustreerd over het feit dat m’n ‘Body Mass Index’ (BMI) al sinds de dag dat ik m’n ega ontmoette en verleidde nooit meer binnen de norm (<25) is gekomen. Oh, wat was ik ‘afgetraind’ toen. Ik had een weddenschap met een clubgenoot. De ‘eindweging’ deden we op Schiphol op de kofferweegschaal bij de incheckbalie. Bij vertrek voor onze eerste Lustrumreis, binnenkort volgt de zesde. Over de weddenschap kan ik zeggen “gewonnen”! En als grote bonus ontmoette ik in dezelfde maand (december 1995) de vrouw van m’n leven.

Maar laten we eerlijk zijn. Iedereen vindt wel iets minder mooi aan zijn of haar lichaam, maar dat kunnen we beter accepteren. Ze zeggen dat je mooi bent zoals je bent. Dat geloof ik dan maar. Wat andere mensen van jouw lichaam vinden, is niet relevant. Gelukkig. Gezond zijn wel!

En gezond verstand helpt ook. We hebben dit jaar voor ruim 70 miljoen euro aan vuurwerk afgestoken. De schade is vooralsnog berekend op 15 miljoen euro. Het Verbond van Verzekeraars spreekt zorgelijk genoeg van een “gemiddelde jaarwisseling”. En dan heb ik het nog niet eens over alle immateriële en gevolgschade voor de nabestaanden van mensen die er nu helemaal niet meer zijn of voor mensen die voor hun hele leven verminkt zijn. Hoe moeilijk kan het zijn om al het vuurwerk te verbieden. In bijna alle omringende landen hebben ze dat al lang bedacht. In ieder geval voor het zwaardere knalwerk. Zelf heb ik vuurwerk altijd gezien als ‘geld verbranden’ dus voor mij is de stap niet groot. En natuurlijk kan óók ik genieten van een mooie en spectaculaire vuurwerkshow met muziek en tierelantijnen. Laten we daar dan als overheid jaarlijks nog wat geld aan uitgeven, maar per saldo is dat een stuk goedkoper dan alle ellende, die we nu van het vuurwerk hebben.

#vuurwerkverbodnu

Kantelmomentje

Die zijn er in alle soorten en maten. Uiteraard heb ik – net als iedere rechtgeaarde econoom – ooit de bestseller ‘The Tipping Point’ van Malcolm Gladwell (2000) gelezen, waarin hij aangeeft hoe kleine zaken grote impact kunnen hebben. Grote veranderingen in de samenleving kunnen dus heel onverwacht komen. Gladwell beschrijft dit aan de hand van ideeën, meningen en producten, die zich pijlsnel als een epidemie verspreiden totdat het heel groot is.

Met een smartphone in onze broekzak en alle sociale mediakanalen lijkt het steeds ‘makkelijker’ om een kritische massa te bereiken, die een verandering in gang kan zetten. Als de steen eenmaal over de heuvel is, dan is deze niet meer te stoppen. Toch worden we – in het licht van lange termijn trends – keer op keer verrast door dit soort kantelmomenten. Wanneer krijgen we de volgende wereldwijde recessie? Je kunt er gewoon op wachten.

Technologische ontwikkelingen gaan ook vaak sneller of juist langzamer dan menigeen denkt. Kijk bijvoorbeeld eens naar de ontwikkeling van de elektrische auto, die overigens rond de vorige eeuwwisseling al bestond. Jaren geleden werd de doorbraak ervan al voorspeld, maar tot op heden is slechts 1,4% van het Nederlandse wagenpark elektrisch of hybride. Dit is ook nog eens in belangrijke mate gestimuleerd door fiscale douceurtjes. Natuurlijk zijn de verwachtingen nog steeds dat we ooit allemaal elektrisch rijden. Een meerderheid van de Nederlandse bevolking staat daar positief tegenover. Daarnaast is rijden zonder uitstoot bijna noodzakelijk om aan de gestelde klimaatdoelen te voldoen. Vooralsnog is er echter nog géén sprake van een echte doorbraak in elektrisch rijden. Het is simpelweg nog te kostbaar in aanschaf (ondanks alle subsidies). De autorevolutie gaat blijkbaar hand in hand met de energierevolutie. Elektriciteit komt steeds meer uit zon en wind. Er is een sterke toename van eigen energieopwekking. Als je in de toekomst ook nog aan je elektrische auto zou kunnen verdienen door als opslagstation te dienen voor elektriciteitsbedrijven, dan kan het snel gaan. Hoewel eerst nog ons huidige wagenpark van ruim 8 miljoen auto’s ‘geruimd’ moet worden. Over duurzaam gesproken…

Zelf had ik vorige week ook even een eigen kantelmomentje, ik werd namelijk 49. Als ik m’n omgeving moet geloven “geniet nu het nog kan, want volgend jaar word je 50” alsof dat het einde van wereld zou betekenen… Of de opmerking “je bent bijna op de helft”. Da’s statisch gezien onzin natuurlijk. De levensverwachting van een man die in de zestiger jaren is geboren, bedraagt nu ongeveer 71 jaar. Oké, als je vandaag als jongetje wordt geboren, mag je al verwachten 80 te worden. Voor vrouwen zijn de vooruitzichten nog beter, hoewel veel vrouwen van mijn leeftijd nu al klagen over de overgang. Pfff.

Zo benader ik m’n opkomende leeftijdsmijlpaal maar gekscherend – in lijn met m’n gestaakte studieavontuur –  zo: ‘volgend jaar word ik 18 met 32 jaar ervaring’. Je kunt het een ‘midlifecrisis’ noemen, maar ik heb begrepen dat niet alleen mannen in deze periode hun vrouw willen inruilen voor een veel jonger exemplaar én daarbij een Harley of cabrio kopen, maar ook vrouwen zoeken frisse en fruitige jonge mannen met sexy baardjes en een sixpack. Zelf schijnen ze dan ook te willen verjongen, gaan plotseling fanatiek sporten en duiken de wereld van botox in. Dat gebeurt op steeds jongere leeftijd. ‘Booming industry’ dus. Dat soort ingrepen hoeft van mij helemaal niet, ben juist zo heel gelukkig met m’n vrouw.

Dat is in de praktijk niet vanzelfsprekend. Het percentage echtscheidingen ligt rond de 40%. Schrikbarend hoog. Tuurlijk zie ik ook het ideaal van de eeuwige liefde en blijf ik het liefst voor altijd jong. Ondertussen komen toch de eerste grijze haren er doorheen en is het sixpack al jaren ver te zoeken als ik het überhaupt ooit had. Een baard laten groeien, dat is me dan weer wel gelukt. Eigenlijk willen we allemaal dat het leven een eeuwigheid duurt. Dit kan je volgens mij het beste omschrijven als tijdloosheid. We willen stil blijven staan. Dat is best merkwaardig, want om ons heen veranderd de wereld, en in dat kader wordt stilstand altijd als achteruitgang gezien.

Misschien is het voor zowel mannen als vrouwen een romantisch ideaalbeeld van altijd en eeuwig jong (en mooi) blijven. Er zijn om ons heen altijd jongere en mooiere mensen te vinden. Dichtbij zie ik onze eigen jonge kinderen, nu nog tieners. Deze meiden hebben nog een heel leven voor de boeg. Uiteindelijk doorlopen we in het leven allemaal dezelfde stappen van jong naar oud. Er zijn altijd mensen van achttien, negentien, vijfentwintig en ga zo maar door. Het lijkt daardoor of iedereen stilstaat en wij als enigen wél ouder worden. Natuurlijk zijn het steeds andere mensen die achttien zijn. Het is dus gelukkig maar een illusie.

Daarom geniet ik op dit moment erg van onze eigen opgroeiende kinderen. In hun hele doen en laten zijn het kopieën van jezelf, heerlijk om die spiegel voorgehouden te krijgen. Zo worden ook nu op school de kantjes er van af gelopen. In plaats van de boeken voor de boekenlijst te lezen, worden films bekeken (zoals ik ook deed vroeger) of tegenwoordig een luisterboek afgeluisterd. Precies uitrekenen welk cijfer je mag halen om toch nog net voldoende te staan. Voor de kinderen komt de toetsweek er aan; vroeger heette dat nog proefwerkweek, maar het principe is hetzelfde. Met de minimale inspanning voor het maximale resultaat gaan. Ook de grenzen wat betreft (te) laat thuiskomen worden opgezocht. De drang naar vrijheid is groot. Het is allemaal hartstikke herkenbaar. Ondertussen worden de plannen voor de vakantie al gesmeed. Het liefst alleen met vriendinnen naar Knokke of Albu (dat is afko voor Albufeira). Dat idee proberen we nog in goede banen te leiden. Heb voor deze zomer zelfs een spreadsheet gemaakt om nog precies te weten op welk moment, wie waar is en wanneer we met z’n allen als gezin samen zijn in de vakantieperiode. Eén voordeel van alle nieuwe communicatiemiddelen is dat het contact veel makkelijker te onderhouden is. Via allerlei ‘posts’ op insta zie je af en toe nog wat van elkaars avonturen. De plannen zijn groots. Zo kunnen we alles ‘meebeleven’.

Een echt kantelmomentje voorzie ik echter als onze kinderen straks (het duurt gelukkig nog zo’n 4 à 5 jaar) het huis uit zijn. Het befaamde ‘Empty Nest Syndrome’, oftewel het lege-nest-syndroom. We zullen de streken van onze meiden nog eens gaan missen…