Schaamteloos

We leven in een tijd waarin schaamteloosheid troef is. Het lijkt er soms op alsof we allemaal een bandeloos leven leiden tegenwoordig. Het woord kent “gelukkig” vele gedaanten. Dat laat ik graag zien aan de hand van wat voorbeelden uit het dagelijks leven.

Om te beginnen heeft bijna de helft van Nederland ook de afgelopen weken weer zonder schaamte -schaamteloos dus- gelogen over de Goedheiligman. Doen we dit wellicht omdat dit het enige typische Nederlandse feestje (naast Koningsdag) is, dat wij kennen. Moesten we altijd al net doen dat de Sint bestaat (soms met behulp van een Hulp-Sint), nu moeten we ook nog iets verzinnen op die Zwarte Pieten, die niet eens allemaal meer zwart mogen zijn. Doet me denken aan de blauwe smurfen van Vader Abraham (de Fluitsmurf begint…) totdat op een gegeven moment de hele familie om de hoek kwam kijken: Grote smurf, brilsmurf, lolsmurf, moppersmurf enzo verder. Gelukkig was er dan uiteindelijk ook Smurfin. Over emancipatie gesproken.

Zo gaat het nu ook met Zwarte Piet, als je een keertje naar het Sinterklaasjournaal hebt gekeken, komen ze allemaal voorbij: Hoofdpiet, Huispiet, Wellespiet (Nietespiet?), Pietje Precies, Boekpiet, Luisterpiet, Malle Pietje, Zielepiet en Vlogpiet. Je kunt zeggen dat het alleen maar “het in de maling nemen” is van je kinderen, maar we zijn er zelf ooit ook slachtoffer van geweest (#metoo). Die schijnheilige… Over onkuis -ook schaamteloos dus- gesproken, kijk nog maar eens naar deze Sinterklaas-sketch uit Jiskefet (nog steeds een Klassieker). Hans Teeuwen heeft trouwens het genre schaamteloze grappen bijna uitgevonden.

Heel schandelijk -écht schaamteloos dus- was de recente actie van de Radio 538 DJ Frank Dane. Hij is overigens de broer van die andere onbetamelijke -ook schaamteloze dus- grappenmaker Robert Jensen; jawel die met de slechtste sidekick allertijden Jan Paparazzi. Frank Dane liet een paar weken geleden in de 538 radiostudio tijdens een optreden van zangeres Maan (een kindersterretje die een aardig “moppie” kan zingen) een streaker wellustig -schaamteloos dus- met z’n blote pik voor haar neus dansen. Jullie zullen denken, dat dit een te slechte grap is om waar te zijn. Niet dus, zie hier de beelden. Gerucht gaat trouwens dat Gordon ‘m (laat even in het midden wat of wie) direct herkende. Over iemand gesproken zonder schaamtegevoel. Dane lijkt ermee weg te komen omdat hij daarna nogmaals met Maan het live op de radio heeft uitgepraat. Het arme meisje was natuurlijk bang dat niemand ooit meer haar plaatjes zou draaien. Muzikanten zijn blijkbaar nog steeds erg afhankelijk van het pluggen op de radio. Sommige dingen veranderen dus blijkbaar nooit.

Gelukkig zijn mijn eigen kinderen de “Sinterklaasleeftijd” al enige tijd voorbij. Met drie puberende tieners krijg je te maken met ongegeneerd -schaamteloos dus- liegen over allerlei zaken. Of het nu het ontkennen van thuis jatten van chocolade is, of de ongewenste bezoekjes aan de supermarkt voor fris en onfris (pinpassen verklappen veel), met het grootste gemak worden er mooie verhalen bij verzonnen. En dan hebben we het nog niet eens over het wel of niet gezoend hebben met vriendjes. Daar ontbreken totnutoe nog de bewijzen voor. Gelukkig maar, ik weet niet of ik daar al aan toe ben (waarschijnlijk is het al gebeurd)…

We herkennen deze dilemma’s allemaal (alléén van vroeger natuurlijk!). Waggelend en overal tegenaan botsend de trap op lopen en vervolgens bij hoog en laag beweren dat je echt niet teveel hebt gedronken. Een naar drank ruikende mond proberen te verhullen door een hele bus Mentos “Adje te trekken”. Dat laatste kan je ook lezen als een ontuchtige -dus schaamteloze- handeling, maar zo is het niet bedoeld.

Jullie zullen je ondertussen wel afvragen, waarom ik hier over dit soort bandeloze (schaamteloze dus) praktijken schrijf. De reden is dat ik zelf hier ook even zónder beleefde terughoudendheid -schaamteloos dus- reclame wil maken voor eigen parochie. Zoals tussen de regels al eens te lezen was, ben ik sinds deze zomer nauw betrokken geraakt bij de Spaghetteria’s. Dit is een nu nog kleine keten van pasta-restaurants. Afgelopen maand is de vijfde vestiging geopend in Amsterdam aan het Olympiaplein. Wat is hier zo bijzonder aan?

Twee jonge kerels met Italiaanse affiniteit hebben een échte Italiaanse pastabar weten te creëren met goeie Italiaanse koks en knappe jongens in de bediening. Zij gebruiken producten, die zij rechtstreeks uit Italië halen, onder andere het meel, waar zij zelf pasta’s en ravioli’s van maken in hun Laboratorio. Omdat in de Spaghetteria’s dagelijks slechts keuze is uit zes gerechten (wel regelmatig wisselend), is alles absoluut vers, maar belangrijker nog, er wordt niks weggegooid. Kortom: ook nog erg duurzaam.

Tenslotte zijn alle zaken heel sfeervol op z’n Italiaans ingericht, met grote tafels, waar je kunt aanschuiven (ook in je ééntje), met voldoende verlichting en bovenal aan het eind van de avond een espresso voor € 1,50 (cappuccino kan je niet bestellen, want die drinkt een Italiaan ’s-avonds niet). Het zijn dan ook de jonge Amsterdamse en Utrechtse (ook daar al één vestiging) hipsters, die de Spaghetteria’s flink omarmd hebben.

Precies, schaamteloosheid is ook mij niet vreemd, bon appetit (spaghetti alle vongole veraci)!

September feestmaand

Een al oude beurswijsheid klinkt: “Sell in May and go away, but remember to come back in September.” Dit slaat uiteraard op het feit dat je vlak voor het zomerreces uit aandelen zou moeten stappen om pas na het genieten van een fijne vakantie weer in te stappen. De rendementen in de tussenliggende zomerperiode schijnen lager te liggen dan daarbuiten. De geleerden zijn het daar echter niet over eens. Emoties spelen bij beleggers trouwens een grote rol. Een vriend van mij schreef daar al eens eerder een interessante en herkenbare blog over.

Zelf ben ik in ieder geval weer helemaal terug (in september!). Toen het voor sommigen -bleek achteraf- verrassende bericht binnen was gekomen dat ik stopte met m’n studie, wist “iedereen” me weer te vinden. Het sociale isolement was in één keer voorbij. Zo liet ik mij met de wetenschap van een wat meer flexibele agenda al vlug strikken om het bestuur van de lokale hockeyclub te komen versterken. Ik mag mij daar als “chef evenementen” gaan inspannen om de terugloop van het aantal leden te beperken. Hoewel zowel de hockeydames en de hockeyheren (met eigen ogen gezien!) zich recent konden laten huldigen tot de nieuwe Europese Kampioenen, moet hockey (met name voor meiden) ook concurreren met de toenemende populariteit van damesvoetbal. Behalve dat voetbal een meidensport is geworden – veel gehoord grapje – vraag ik me af of je als jongetje nog zin hebt om achter zo’n balletje aan te rennen, als je ziet dat je helden als Sneijder en Van Persie als kleine jongetjes voorbij gelopen worden door sterkere Franse mannen. Wanneer krijgen we trouwens de eerste échte dopingschandalen in de voetballerij, want die in het wielrennen (nu met Van Moorsel) zullen toch voor niemand meer verrassend zijn.

Van de (zomerse) sport naar de gezelligheid. September lijkt bij uitstek de feestmaand, zeker als één van je grote maten gaat trouwen (eerste keer overigens!). Kom net terug van z’n “one day” bachelor party in Ibiza. Daar kwam m’n jaartje studie weer goed van pas. Draaide met gemak mee in deze wereld van gekkigheid; dat kan overigens ook gewoon zonder een pil. De Lio Club Restaurant Cabaret kan ik daar zeker aanraden; full entertainment, geloof me. Begin wel op tijd met je spaarplan voor die avond… De voetjes gingen uiteraard van de vloer.

Kreeg daar in Ibiza tegelijkertijd ook steeds beter de industrie van de plastische chirurgie door, misschien toch eens kijken of er aandelen te koop zijn van bedrijven die daar vol op inspelen. In de zomerperiode kan je dus zomaar wel tegen een mooie belegging aanlopen. Zo heeft ook m’n Plan B vorm gekregen. Kan hier alvast een kleine tip van de sluier oplichten. Zeker de jongere lezers – de in Amsterdam studerende hipsters dus – zou ik aanraden om eens bij een Spaghetteria te gaan eten.

Dit “ketentje” van nu vier restaurants, waarvan drie in Amsterdam en één in Utrecht gaat flink aan de weg timmeren de komende tijd. Met erg veel plezier en grote zin ga ik ze daarbij ondersteunen. Hoe ze heerlijke pasta’s maken hoef ik ze niet te vertellen, maar de gedachte is dat er op steeds meer plekken van deze leuke en sfeervolle Spaghetteria’s gaan verrijzen. Een nieuwe vestiging is al voorzien aan het Olympiaplein in Amsterdam-Zuid. Mochten jullie eens lekker gaan eten in een Spaghetteria, dan hoor ik achteraf graag jullie bevindingen. Natuurlijk staan we ook open voor suggesties. Ontdek het zelf zou ik zeggen!

Naast een feestmaand lijkt september voor mij ook de fietsmaand te gaan worden. Ik heb nog wat serieuze fietstochten van circa 200 kilometer elk voor de boeg. Om daar extra sterk voor de dag te komen, heb ik mij laten verleiden – door mijzelf – tot een hele efficiënte manier van trainen. Tijden een EMS training (staat voor Elektro Musculaire Stimulatie) word je in een pak gehesen met allerlei elektroden. Er worden dan naar al je spieren en zenuwen signaaltjes verzonden, zodat alle spieren en spiervezels zich tegelijkertijd aanspannen. Van al je acht spiergroepen – wist niet eens dat ik ze had. Zo’n training van 20 minuten heeft hetzelfde effect als drie uur krachttraining. Of het écht gezond is, durf ik niet te zeggen… Het werkt echter behoorlijk op m’n lachspieren (je verliest beetje de controle over je eigen lichaam) en is wel heel efficiënt. Dat je er drie dagen bijna ondraaglijke spierpijn voor over moet hebben, hoort er schijnbaar bij.

In september is dus niks te dol voor mij. Hoe ik dit alles nog had moeten combineren met een studie, weet ik niet. Wens m’n oud studiegenoten aan de UvA ieder geval een goed vervolg met hun rechtenstudie en met name veel studiepunten. Mijn boeken heb ik ieder geval even aan de kant geschoven.