Volwassen

Eindelijk 50 maar nu moet ik nog volwassen worden. Qua uiterlijk word ik helaas wel op leeftijd geschat; daar ‘helpen’ die recent gekregen grijze haren (drie puberdochters brengen ‘kopzorgen’!) flink bij. Toen ik een paar jaar geleden nog studeerde – jullie wel bekend, versie 3.0 – kreeg ik nog wel eens het voordeel van de twijfel van m’n studiematties. Die jonge studenten van 18, 19 jaar konden moeilijk een inschatting maken dat iemand van (bijna) hun ouders’ leeftijd tegelijk met hen studeerde.

Volwassen worden dus… Er is zelfs onderzocht wanneer een jongen pas écht volwassen wordt. Dat is gemiddeld op de leeftijd van 43 jaar. Bij vrouwen gebeurt dit gemiddeld 11 jaar eerder. Acht op de tien vrouwen gelooft zelfs dat hun partner het kinderachtige gedoe nooit ontgroeit. Die ‘statistiek’ kan ik onderschrijven. En het wordt nog mooier (volgens het Britse onderzoek waarover de Daily Mail eens schreef –  zeg maar het niveau van De Telegraaf):

De vrouw beslist. Twee keer zoveel vrouwen voelen zich de volwassen persoon in hun huidige relatie. Een kwart heeft het gevoel dat zij degenen zijn die de belangrijke beslissingen maken in hun relatie, evenveel dames willen dat haar partner meer over zichzelf praat en over zijn gevoelens. Drie op de tien dames heeft al een relatie beëindigd omdat ze haar geduld had verloren met een kinderachtige man. Bijna de helft heeft al een relatie gehad waarbij ze het gevoel had dat ze de moeder van haar partner moest spelen.

Tekenen van onvolwassenheid zouden zijn: zwijgen tijdens ruzies (herkenbaar), niet kunnen koken (klopt ook) en steeds dezelfde moppen en verhalen vertellen (iets met servetjes, ‘ondersteboven’, viltjes)…

De gemiddelde Britse vrouw moet haar geliefde minstens een keer per maand vertellen dat hij zich naar zijn leeftijd moet gedragen, dat is gemiddeld 14 keer per jaar. Toch is een kinderachtige partner niet per se negatief: vier op de tien ondervraagden is van mening dat dit belangrijk is in een relatie, omdat het de dingen leuk en fris houdt. Een derde denkt dat een beetje kinderachtige eigenschappen helpen om een band te scheppen met kinderen.

Het mag (voor mij) duidelijk zijn. Volwassen worden gebeurt niet automatisch met de jaren. Of zoals een mooie wijsheid zegt: “Maturity is achieved when a person postpones immediate pleasures for long-term values” – Joshua L. Liebman

Ouderdom komt wel automatisch; ik noemde al de grijze haren. Stramme gewrichten ook. Dat merkte ik de afgelopen week tijdens een mooie fietstocht naar Hamburg (425 km in drie dagen). Het is overigens wel een luxe om daarvoor de tijd te hebben.

Ouder worden kan iedereen, maar volwassenheid ontwikkelen is best lastig. De allereerste vraag is natuurlijk wat volwassenheid kenmerkt. Daar ben ik eens over gaan nadenken. Als uitgangspunt heb ik genomen dat ik voor mijzelf op de drempel sta van volwassen worden. Af en toe moet je iets positief benaderen om er verder mee te komen…

Als je jong bent, vind je het belangrijk om serieus genomen te worden (zeg maar zo’n ‘ego dingetje’). Denk dat volwassen mensen niet alles wat ze denken geloven en meer in het ‘hier en nu’ leven. Voor mij zijn m’n blogs een mooie manier om hierop te reflecteren.

Als je volwassen bent besef je dat de realiteit is wat het is. Je kunt daar niks aan veranderen. Zeuren over de realiteit heeft dan ook geen zin. Acceptatie is beter. Dat betekent echter niet dat je machteloos bent. Als je de realiteit ziet, moet je juist je verantwoordelijkheid nemen. Je kunt veel betekenen voor je omgeving, maar moet daarvoor wel de aandacht hebben. Bedenk dat je acties van vandaag invloed kunnen hebben op het leven van morgen. En daarmee op de levens van de mensen om je heen.

Natuurlijk zorgen volwassen mensen ook goed voor zichzelf. Je wilt het ook nu leuk hebben. Daarom zeg ik altijd: “Spaar géén geld, maar spaar mooie momenten!”

Investeer daarnaast in zaken die blijvend geluk en voldoening opleveren, zoals relaties, gezondheid en persoonlijke groei. Zo hoop ik dat m’n mediation opleiding hierin een beetje helpt. Het begint met goed luisteren zonder oordeel.

En is dit eigenlijk wel de juiste definitie van ‘volwassen worden’? Interessant is ook hoe dertigers – de ‘Millennials’ – hiermee omgaan. Nou die blijken het behoorlijk zwaar te vinden. Was vroeger een vaste baan, koophuis en gevulde koelkast nog een teken van volwassenheid, tegenwoordig is iedereen aan het freelancen en is het kunnen beschikken over iets belangrijker dan bezit van de zaak. Zeg maar de ‘deeleconomie’. Zij stellen zich continu de vraag: “Wanneer heb ik mijn leven op orde?”

Zo lijkt het dat zowel ‘jong’ als ‘oud’ worstelt met de vraag hoe en wanneer je volwassen wordt… We mogen dan ook concluderen dat volwassen worden geen ‘kinderspel’ is. Er blijkt voor mannen (zoals ik) die niet volwassen worden in de psychologie zelfs een term te zijn: het ‘Peter Pan-syndroom’, oftewel in het Nederlands het ‘Pietje Bell-complex’. We herinneren ons allemaal wel de avonturen van het keurige, maar ondeugende en rebelse jongetje Pietje Bell. Zo wilde je toch zijn. Lekker de boel een beetje opschudden, je eigen pad uitstippelen en de regels niet compleet aan je laars lappen, maar wel kijken in hoeverre ze meebewegen. Pietje was voor mij iemand met hart van goud!

Of ik helemaal van dit complex ga afkomen? Ik zou ‘toepasselijk‘ willen zeggen: de kans is ‘50/50’.

Een zekerheid is wel dat onze oudste dochter recent voor de wet volwassen is geworden (lees: 18 jaar). Ze mag nu officieel drinken (deed ze al een ‘beetje’) en alléén autorijden (mocht ze al onder begeleiding). Daarnaast is ze geslaagd voor haar eindexamen, gaat studeren en het huis uit. Ook mijn tijd om volwassen te worden!

 

What time is it?

Toen ik in september 2016 ‘Back to school‘ ging had ik niet kunnen bevroeden dat dit zou leiden tot een carrière als blogger. Ik wil het overigens niet groter maken dan het is. Ik beleef er gewoon ontzettend veel plezier aan om een beetje te schrijven over wat ik doe en vind. Krijg vaak te horen “je schrijft wel leuk” of “allemaal zo herkenbaar”, maar ook “wat een lange verhalen” of “onnavolgbaar waar je naartoe wilt”… Heb er zelfs eens een professioneel schrijfster naar laten kijken, die ook niks anders kon concluderen als “behoorlijk van de hak op de tak”, maar da’s blijkbaar jouw schrijfstijl. Niks aan veranderen adviseerde zij.

Vandaag dus m’n vijftigste blog. Ik zou zeggen: onthoud dat getal! Voor degene die ze niet allemaal heeft gezien of gelezen (kan eigenlijk niet), volgt een kleine bloemlezing. Heb ondertussen een lezersschare van zo’n 250 tot 300, waarop ik best trots ben. Net als m’n kinderen hun instavolgers in de gaten houden, kan ik ook zien hoeveel mensen (niet precies ‘wie’ overigens; hier géén Facebook praktijken!) lezen en in welk land ze zich bevinden. Volgens mij is het vaak vakantievermaak als ik de tropische landen zie, waar m’n lezers zitten. Ik zie iemand voor me, die liggend in een hangmat, slurpend aan een mojito gniffelend m’n blog leest.

Hoewel ik altijd wel snel weet waarover ik het wil hebben, duurt het toch altijd even voordat het goed en wel op papier staat. Ik zit hiermee ondertussen helemaal in mijn ‘Comfortzone‘. Met die blog raakte ik blijkbaar veel mensen bleek uit de reakties. Ben niet de enige met het ‘midlife-ben op zoek naar iets anders-gevoel’. Misschien heeft het iets te maken met leeftijd? Zie inderdaad steeds vaker om mij heen dat leeftijdsgenoten de schroom van zich afwerpen en voor een totaal andere richting kiezen. Helaas zoekt men dit ‘andere’ ook af en toe in relaties. De vele scheidingen bewijzen dat de cijfers kloppen. Dat kan natuurlijk een ‘Kantelmomentje‘ zijn, of toch een typisch gevalletje van ‘Dwaling‘…

Dat ik na een jaar alweer stopte met m’n studie Rechten in een diepgaand moment van ‘Reflectie‘ was voor sommigen een grote teleurstelling. De droom, die zij met mij beleefden, spatte uiteen. Ik noemde het al ‘Zelfoverschatting‘ en inderdaad kon ik de druk van het presteren niet meer aan. En dan bedoel ik vooral het schoolse systeem en de intensieve studiemethodieken van tegenwoordig.

Toevallig kwamen er in die periode (zomer 2017) twee kerels op mijn pad, die al jaren op zeer succesvolle wijze enkele pasta restaurantjes runden. Ik durfde er zelfs in mijn blog ‘Schaamteloos‘ reclame voor te maken. Tot op de dag van vandaag heeft géén enkele haar op m’n hoofd – daar heb ik er gelukkig nog steeds genoeg van, ondanks diezelfde leeftijd – spijt van de beslissing om met deze ‘Spaghetteria-boys’ in zee te gaan. Wat ik tijdens m’n jaartje studie merkte, is dat het omgaan met (veel) jonge mensen jezelf ook jong houdt, en belangrijker misschien nog ook de connectie met m’n kinderen heeft versterkt. Hoewel de uitdaging om een drietal pubermeiden klaar te stomen voor de volgende (zelfstandige) fase er niet eenvoudiger op is geworden. In dat licht bezien helpt de mediationopleiding (‘Back to school again‘), die ik eind 2018 heb gevolgd en de daarbij opgedane vaardigheden wellicht meer. Ondertussen maak ik als buurtbemiddelaar in m’n eigen gemeente de eerste vlieguren. Daar leer ik al het nodige van. Zo kan ik ‘t thuis ook een beetje in goede banen leiden.

Verder is mijn fascinatie voor documentaires, met name die gebaseerd zijn op ‘True Crime’ ook niet verdwenen. ‘As we speak’ zit ik middenin de nieuwe 8-delige Netflix documentaire ‘The Disappearance of Madeleine McCann‘. Ik blijf nog steeds die ouders verdacht vinden. Niks zo onwaarschijnlijk als de ‘Werkelijkheid‘. Noem het gerust ‘Beroepsdeformatie‘…

Ook is er mijn besmetting met het ‘Virus‘ dat sport heet… Kijk zeker ook eens naar de documentaire ‘Drive to survive‘. Sorry weer op Netflix; je zou bijna denken dat ik er een belang in heb, maar dat is niet zo. Denk overigens nog steeds wat van beleggen te weten, of is het alleen maar ‘Kuddegedrag‘? Genoemde documentaire vertelt je over het leven achter de schermen in de Formule 1 en gelukkig niet alleen maar over Max Verstappen, die behoorlijk ‘Roekeloos‘ z’n rondjes rijdt. En in dit ongelooflijke Ajax-jaar zie ik terug hoe je moet ‘Excelleren‘…

Verder zal ik moeten bewijzen dat al mijn eigen sportieve inspanningen géén ‘Fabeltjes‘ blijken te zijn. De eeuwige strijd tegen het ouder worden en de daarbij behorende groei in omvang en gewicht. Dat wil ik niet. Hopelijk blijf ik fietsverslaafd, en daardoor enigszins fit. Er staat voor deze zomer in ieder geval weer een mooie fietstocht naar Hamburg gepland. ‘Parijs was toch niet zo ver‘…

M’n fans kunnen dus gerust zijn, ook als vijftiger (binnenkort!) blijf ik bloggen. Er komt een nieuwe fase aan met uitwonende en wellicht studerende kinderen, die wel of niet zullen aantonen dat wij als ouders de twintig daarvoor liggende jaren in staat zijn geweest om onze kinderen goed ‘voor te leven’. Als opvoeden zo makkelijk zou zijn, dan had ik wel dat woord gebruikt. ‘Wat van ver komt…‘ is lekker…

Ook zullen we hier in huis – als we straks met z’n tweeën zijn – gaan zien hoe  ‘de Tovenaar en de Profeet’ verder samen hun leven invulling geven. Wie zegt er: ‘Ho ho ho‘? We hebben ieder geval nog grootse plannen voor de toekomst; alles ‘Puur Natuurnatuurlijk. Wat de toekomst gaat bieden, blijft altijd spannend. Spaar géén geld, maar spaar mooie momenten…

Een ding staat snel te gebeuren. Ben geboren in het jaar 1969, net voordat Neil Armstrong als eerste mens een stap op de maan zette. Hij sprak toen hij vanuit de maanladder van de Apollo 11 afdaalde de volgende legendarische woorden:  “That’s one small step for man, one giant leap for mankind”. Voor zo meteen geldt: ‘What time is it? It’s Partytime!’

 

De Reünie

Tsja zo’n reünie, het blijft een bijzonder fenomeen. Waarom vindt een mens het leuk om na vele jaren -in dit geval 30 jaar- mensen waarmee je ooit iets gedeeld hebt -studieperiode aan Nyenrode- weer te zien? Vorig weekend had ik de ‘Homecoming’ van mijn jaar 1987. Als één van de medeorganisatoren was ik al maanden van tevoren bezig met te bedenken hoe het zou zijn om al die lieden weer eens te zien. Door een sterk alumninetwerk en vindingen zoals ‘Feestboek’, waar ik zelf overigens wars van ben, hadden zich ruim 90 jaargenoten aangemeld. Een hoge opkomst.

Zou ik iedereen nog herkennen? Misschien was de vraag andersom meer terecht. Zouden zij deze beginnend grijzende, maar nog steeds behaarde, iets wat corpulente man, maar bovenal nog steeds jong van geest (zo’n jaartje studeren met 18 en 19 jarigen heeft wel geholpen!) wel herkennen? Het viel allemaal reuze mee…

Eerst had ik mijzelf maar eens de vraag gesteld, waarom een mens überhaupt de behoefte heeft aan zo’n reünie. Is het de nieuwsgierigheid, hoe mensen er ondertussen uitzien? Natuurlijk wel een beetje! De mannen zijn vaak iets kaler geworden of soms al een beetje tot behoorlijk grijs. De strak getrainde lichamen van toen (ahum) zijn deels verdwenen; het omgekeerde kan ook hebben we nu met eigen ogen kunnen zien. Interessanter (voor een man) is te zien hoe de dames zijn opgedroogd. Een positieve verrassing daargelaten zijn ook deze door de jaren getekend. En hoe erg is dat eigenlijk, we zijn allemaal precies dertig jaar ouder geworden. Het is veel droeviger om te realiseren dat dit niet voor iedereen geldt. Drie jaargenoten van ons zijn er helaas al niet meer -wiens overlijden wij bijzonder betreuren- en ook ernstige ziektes kloppen op de deur. Het is dan ook zeker niet alleen maar hosanna tijdens zo’n reünie, maar al gauw voeren de sterke verhalen van vroeger gelukkig de boventoon.

Willen we misschien weten hoe succesvol mensen zijn geworden? In de eerste jaren of beter gezegd decennia na de studie was dit waarschijnlijk nog een belangrijk ding. Volgens mij speelt dit voor mensen van gemiddeld bijna vijftig niet meer zo. Hoe mooi de vooruitzichten direct na het afronden van de studie ook waren en de carrières zich met komeetsnelheid ontwikkelden, ondertussen lijkt bij de meesten het moment van acceptatie dat niet iedereen aan de top kan verschijnen te zijn ingetreden. Althans zo denk ik er zelf over. Het is nu voor velen belangrijker om gezond te zijn, vaak met een gezinnetje en in alle gevallen een fijn leven te hebben. Die uitdaging is naast de “ultieme” job al groot genoeg. Toch willen we graag horen wat mensen zijn gaan doen en wat hun op dit moment zoal bezighoudt. Zo waren er deze avond mooie verhalen: “van fotograaf tot minister” en “van boer tot kasteelheer” (in hetzelfde genre als ‘van koektent tot president’). We weten nu hoe sommigen hun eerste centen verdienden, en hoe anderen een lang gekoesterde droom in vervulling hebben zien gaan.

Wat maakte Nyenrode eigenlijk zo bijzonder? Je leefde met bijna 600 studenten samen op de campus, je deelde met elkaar een kamer en at dagelijks 3 keer met elkaar in de mensa. Dit smeedde een hele hechte band. En natuurlijk, de excessen waren van alle tijden. Ik heb me daar niet aan kunnen onttrekken. Daarvoor was er de campusraad (‘interne rechtspraak’), die bepaalde op welke wijze je gestraft werd. Alles bleef echter binnenshuis, géén internet (lees: géén publiciteit) en dus ook géén eeuwige ‘schade’. Je kon fouten maken, maar je ook weer herpakken. Ook de bangalijstjes (‘claimsysteem’) bestonden al en in de Nyenroddel werden alle escapades ruim uitgemeten. Zijn we daar allemaal slechter van geworden? Nee zeker niet, het zorgde er bij mij in ieder geval voor dat ik als jong broekie van de middelbare school werd gevormd en aan die periode heel veel mooie en positieve herinneringen bewaar. Omdat Nyenrode slechts een driejarige opleiding was, wilde ik dat gevoel nog even vasthouden, waardoor ik nog een tweede studie in Groningen ben gaan doen. Studeren was toen nog dat ultieme vrije gevoel; precies het element dat ik vorig jaar tijdens m’n studie 3.0 een beetje miste.

Ons jaar (1987) van circa 160 studenten kende in ieder geval een grote verscheidenheid aan figuren, die hun vrijheid tegemoet gingen. Waar dat destijds tot veel plezier, maar zeker ook tot evenzoveel wrijving leidde, lijkt iedereen nu voor even dikke vrienden van elkaar te zijn. Na zoveel jaar zijn de scherpe kantjes er bij (bijna) iedereen wel vanaf. Toen kon je je nog druk maken over elkaars doen en laten. Zo was het nooit makkelijk als meerdere mensen hetzelfde jongetje of meisje beminden, of viel de consumptie van grote hoeveelheden bier of andere victualiën bij de één beter dan bij de ander. We hadden allemaal onze merites, sommigen zelfs wat meer dan een ander. Ik spreek hier voor mijzelf. Waar de zelfreflectie destijds bij mij ver te zoeken was, heb ook ik later nog iets geleerd. Het oordeel hierover is uiteraard aan anderen en niet aan mij.

Zoals gezegd waande ik mij vorige week weer even 30 jaar terug in de tijd. Ik mocht in de bar van Kasteeltaveerne ‘Int Moede Hooft’ weer de drankjes schenken en de muziekjes draaien. We dronken hetzelfde ranzige bier uit dezelfde ranzige glazen als toen. Ik stond weer met m’n poten in centimeters bier en drab (schoenen konden direct bij grofvuil). En zelfs de liederen van toen ‘In café De koperen pul’ en zo werden weer uit volle borst meegezongen. Waar vroeger nog de muziek via cassettebandjes ten gehore werd gebracht… Misschien goed voor de jongere lezers van mijn blog (ik weet dat die er zijn) even een link naar een plaatje hiervan.

Nu kon alle muziek gelukkig uit een computer (met Spotify!) tevoorschijn worden getoverd. Dus werden er klassiekers gedraaid als ‘Even aan m’n moeder vragen‘, ‘Black Betty‘ en ‘You and me‘ maar natuurlijk ook de moderne hits, waar onze kinderen nu uit hun dak op gaan, ‘Krantenwijk‘ en ‘Leef‘. Zo is in dertig jaar tijd Hazes altijd nog een beetje bij ons gebleven.

Wat mij betreft doen we dit over 20 jaar nog eens over. Liever had ik gezegd 30 jaar, maar we moeten wel realistisch blijven; we worden allemaal écht een dagje ouder. Ik zeg dan ook: ‘zie jullie hopelijk allemaal weer in 2037!’