Holleeder = ‘big business’

Op dit moment lees ik het boek ‘Judas’ geschreven door de zus van… Mocht blij zijn dat iemand het mij cadeau gaf, want 80.000 exemplaren waren binnen een dag uitverkocht. Holleeder is dus nog steeds ‘big business’.

In de jaren tachtig was het ontvoeren van mensen redelijk ‘gewoon’. Nog niet gehinderd door alle moderne GPS-trackers werden we regelmatig opgeschrikt door ontvoeringen, die overigens vaak heel amateuristisch oogden. Kan me als eerste nog die van de Amsterdamse zakenman Maup Caransa herinneren en natuurlijk in 1983 de nog steeds spraakmakende ontvoering van Alfred Heineken en zijn chauffeur Ab Doderer. Tot op de dag van vandaag houdt Willem Holleeder de gemoederen bezig.

Als middelbare scholier begin jaren tachtig moest ik het doen met twee zenders op televisie (Nederland 1 en 2). Je keek samen met de rest van Nederland (miljoenen kijkers dus) naar dezelfde programma’s zoals ‘Avro’s Wie-kent-kwis’, gepresenteerd door Fred Oster, maar bovenal met een stel cavia’s in de hoofdrol luisterend naar illustere namen als Jos Brink, André van Duin, Simon Tahamata, Sjakie Swart en Mieke Telkamp. Ook de 1-2-3 show van Ted de Braak met het populaire onderdeel, waarbij je stokjes moest vangen, was toen een ‘must see’.

Zeer begrijpelijk dus dat de Heineken ontvoering en alle ontwikkelingen daarbij veel aandacht kregen van de media. Dat was geen spelshow, maar echte ‘reality’. Als opgroeiende puber volgde ik alle ontwikkelingen, en met name ook de triviale zaken eromheen, met spanning en interesse. Het losgeld van 35 miljoen gulden (circa 16 miljoen euro, ter info voor de jeugdige lezers) werd verdeeld over vijf zakken met kleine coupures via een dolle ‘autorally’ – voor de ontvoerders succesvol – overgedragen bij een viaduct in Maarsbergen. Ben er ooit weleens gestopt om te kijken, waar het precies was.

Iedereen herinnert zich ook nog de publieke communicatie tussen politie en ontvoerders via krantenadvertenties -in de krant van wakker Nederland natuurlijk- met ‘gecodeerde boodschappen, zoals: “wacht op telefoon van de Adelaar” en “het eiland is groen voor de Haas”. Mobieltjes bestonden toen natuurlijk nog niet. Zo weet ik sinds die tijd hoe een Romneyloods eruit ziet (met zo’n rond dak zonder muren); hierin werden Heineken en Doderer namelijk verborgen gehouden en later uit bevrijd. Zelfs tot enkele jaren geleden was deze loods nog onderdeel van de ‘Heineken Kidnap Tour’. Een nogal bijzondere vorm van ‘donker’ toerisme, waar men een bustour maakte langs alle locaties, die een rol speelden bij de Heineken ontvoering. Tegenwoordig schijnt de ontvoering in ‘Escape Rooms’ nagespeeld te worden; aan dat nieuwe fenomeen heb ik me eerlijk gezegd nog niet gewaagd.

Na de ontknoping destijds begon de klopjacht op de ontvoerders (vijf in totaal), waarbij al snel de eerste twee werden gearresteerd, nummer drie gaf zichzelf aan (maar ontsnapte later weer), terwijl Cor van Hout en Willem Holleeder vluchtten naar Frankrijk. Hier werden zij enkele maanden later gearresteerd. Op advies van hun advocaat Max Moszkowicz sr. stemden zij echter niet in met overbrenging naar Nederland. Een juridisch interessante zaak toen aangezien er geen uitleveringsverdrag bestond tussen Nederland en Frankrijk. Dit leidde er zelfs toe dat de heren een ‘Hotelarrest’ zouden krijgen op het tropische eiland Sint Maarten (in Franse deel daarvan), maar daar waren ze als criminelen niet welkom. Na enige omzwervingen zijn ze uiteindelijk wel uitgeleverd aan Nederland.

Toen in 1987 het boek ‘De ontvoering van Alfred Heineken’ van Peter R. De Vries verscheen, werd dat door mij dan ook verslonden. Dit boek is overigens eindeloos herdrukt en aangevuld; het wordt tot op de dag van vandaag nog verkocht (27e druk – ruim 500.00 exemplaren). Met de vuistregel dat een schrijver zo’n 15% van nettoprijs (winkelprijs minus 6% Btw) krijgt (en bij bestsellers neemt dit percentage snel toe) heeft dit Peter R. de Vries geen windeieren gelegd. Kan iemand mij trouwens uitleggen waar die ‘magische R.’ in z’n naam voor staat, of is dat slechts om de meest voorkomende achternaam enig cachet te geven? Van marketing heeft Peter R. wel kaas gegeten, ook het zinnetje in zijn Misdaadprogramma is legendarisch: “Zorg dat u klaar zit, dan heeft u altijd een alibi”…

Nadat we in 2012 nog Willem Holleeder als een soort ‘knuffelcrimineel’ bij College Tour te gast was (de persiflage hierop van Koefnoen is trouwens nog briljanter dan de echte uitzending, zeker moeite waard om op Youtube even te bekijken), zit hij nu al weer sinds eind 2014 vast op verdenking van menige liquidatie. Astrid, zijn zus, schrijver van het boek ‘Judas’ en bovendien zelf strafrechtadvocate heeft in die jaren meerdere gesprekken met haar broer opgenomen en verklaringen bij de politie afgelegd. Nu heeft zij dit alles op indringende wijze aan het papier toevertrouwd. Hoorde net trouwens dat er nu een documentaire over hem uitkomt. Blijft nog wel even ‘big business’ dus…

3 thoughts on “Holleeder = ‘big business’”

  1. Opnieuw genoten van jouw schrijfstijl. Overstijgt De Telegraaf op maandagochtend, behoudens het verhaal over Max Verstappen. Wat een held! Schrijven over misdaad loont kennelijk. Wie weet resulteert jouw blog in een regelrechte best seller. Ga zo voort. Succes met de studie.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.