Comfortzone

“Je leven begint aan het einde van je comfortzone”,  kwam ik recent als tegeltjeswijsheid tegen . Denk dat er flinke kern van waarheid inzit. In ieder geval voor mijzelf.

Heb een heerlijk leven met een fantastische vrouw (maar zeker ook een grote stimulans voor mij om dingen aan te pakken of anders te doen), met drie prachtige tienerdochters, met een nog kerngezonde lieve moeder (weliswaar op leeftijd) en een beestenboel om mij heen in een mooie omgeving. Kortom heel weinig te klagen. Toch kan het erg nuttig zijn om iets te veranderen in je leven. En dan doel ik niet op een midlife crisis, waarbij mannen hun vrouw inruilen voor een jonger exemplaar, een sportauto of snelle boot kopen. Zie om mij heen dat dit kortstondig een verandering brengt, maar op termijn met name een mooi verdienmodel is voor echtscheidingsadvocaten, mediators en andere lieden. Heb overigens geen ambitie om mij te verdiepen op het vlak van personen- en familierecht.

Zodra je het gevoel hebt, dat je iets wilt veranderen in je leven, moet je het ook écht doen. De piramide van Maslow (wie kent hem niet?) laat weliswaar helder zien dat voordat de mens op zoek gaat naar andere behoeften eerst aan de basisbehoeften moet worden voldaan. De allereerste behoefte is eten en drinken. Zodra je dat hebt, kun je denken aan andere dingen zoals veiligheid en zelfontplooiing. Eten en drinken zijn gewoon te koop, net als een dak boven je hoofd. Daar heb je wel eerst geld voor nodig.

Merkte bij mijzelf echter dat ik niet nog eens twintig jaar in voornamelijk de financiële wereld actief wilde zijn, nadat in de eerste levensbehoeftes goed is voorzien. Met nog zeker twintig werkende jaren voor de boeg -moet absoluut niet aan een bestaan op de golfbaan denken- zocht ik iets om middenin de maatschappij te staan en impact te hebben voor individu en omgeving. Aangezien ik nooit een écht vak heb geleerd -m’n eerdere studies bedrijfskunde en financiële economie waren behoorlijk breed georiënteerd en algemeen- moest ik sowieso aan de slag om de nodige kennis te vergaren.

Natuurlijk realiseer ik me dat ik de advocatuur -en in het bijzonder mijn wens om strafrechtadvocaat te worden- romantiseer. Zeker met de ambitie om de studie rechtsgeleerdheid in kortere tijd dan nominaal af te ronden, de gedachte om tegelijkertijd al stage te lopen bij een gerenommeerd kantoor en snel aansluitend daarop als advocaat beëdigd te worden, heb ik de lat voor mijzelf hoog gelegd. Uit de comfortzone ben ik in ieder geval, maar wat heb ik te verliezen…

Of ik voel me straks als net afgestudeerde jurist een ‘oudere jongere’. Van Kooten & De Bie (een legendarisch duo in mijn ogen) hebben deze term ooit geïntroduceerd voor een persoon die officieel gezien geen jongere meer is, maar zich nog wel zo voelt. Begin al aardig in die rol te groeien merk ik. Heb direct een paar ouwe kroegschoenen en spijkerbroek uit de kast gepakt; voor een paar dagen feest achter elkaar draai ik mijn hand nu al niet meer om.

Ben ook eerder regelmatig uit m’n comfortzone gekomen. Op aanraden van m’n ega (ja, nog steeds diezelfde fantastische) ben ik ooit mee gaan doen aan een yogaklasje met voornamelijk dames. Ik heb het doorstaan en ondertussen rekken en strekken we al meer dan vier jaar met een vast club van tien mannen (de ‘yoga-bro’s’) onder leiding van onze energieke yogajuf. Trouwens, wil je je écht oncomfortabel voelen, probeer dan eens een hotyoga klasje. Sta je 1,5 uur onafgebroken in 40 graden in één ruimte met zo’n 50 andere van een oksel tot hun reet zwetende lieden.

Nu kan ik er zelf ook goed ‘onaantrekkelijk’ uitzien. Hijs mezelf sinds enige jaren met grote regelmaat in een strak onooglijk wielrenpakje. Het prototype van een ‘MAMIL’ dus. Voor wie deze term niet kent: een ‘Middle Aged Man In Lycra’. Je ziet ze tegenwoordig in grote zwermen langs onze wegen razen. Begint voor mij ook beetje dwangmatig te worden. Moet nog zo’n 600 km om m’n streefafstand voor dit jaar te halen. Binnenkort – als de weg niet meer glad ligt (zoals de oude wielercoryfee Henk Lubberding ‘t zegt) – maar weer eens op de racefiets naar college.

Aan het eind van de comfortzone begint bij mij de energie te stromen. Je krijgt nieuwe interesses, je ziet allemaal nieuwe mogelijkheden en je blijft mooie momenten verzamelen…

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.